บทที่ 118 – คู่ค้า
หลินโม่เอาโทรศัพท์ออกจากหูเล็กน้อย ไม่ได้คิดด้วยซ้ำว่าชื่อหวังฮ่าวนี้หน้าตาเป็นอย่างไร เขาแค่รู้สึกว่าน่ารำคาญ
“แกได้ยินไหม! หลินโม่! พ่อฉันจบสิ้นแล้ว! ครอบครัวเราก็จบสิ้นแล้ว! ทั้งหมดเป็นเพราะแก!”
หวังฮ่าวตะโกนในโทรศัพท์ ในเสียงประกอบยังเจือไปด้วยเสียงของอะไรบางอย่างที่ถูกทุบจนแตก
“ฉันจะฆ่าแก! ฉันต้องฆ่าแกให้ได้!”
หลินโม่ไม่สนใจคำสาปแช่งที่ไร้ความหมายเหล่านี้เลย วางโทรศัพท์มือถือไว้บนเคาน์เตอร์ร้านขายของชำอย่างสบายๆ แล้วหันไปหยิบโค้กกระป๋องหนึ่งกับถั่วลิสงถุงเล็กๆ มาจากชั้นวางของ
เสียงคำรามของหวังฮ่าวยังคงดำเนินต่อไป ตั้งแต่การประณามความผิดของเขา ไปจนถึงการสาปแช่งจางเชี่ยนนังสารเลวนั่น แล้วก็มาร้องโอดครวญถึงสภาพที่น่าสังเวชของตัวเองที่ไม่มีอะไรเหลือ ตรรกะสับสน พูดจาไม่รู้เรื่อง
หลินโม่ฟังแล้วอยากจะหัวเราะ โยนถั่วลิสงสองเม็ดเข้าปาก หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แล้วพูดใส่ไมโครโฟนอย่างสงบนิ่ง
“มีอะไรที่น่าสังเวชกว่านี้อีกไหม เล่าอีกสิ”
เสียงตะโกนที่ปลายสายหยุดชะงัก ราวกับเป็ดที่ถูกบีบคอ
ไม่กี่วินาทีต่อมา เป็นเสียงคำรามที่บ้าคลั่งยิ่งกว่าเดิม
“ฉันจะ…”
หลินโม่ไม่ให้โอกาสเขาอีก วางสายทันที แล้วบล็อกเบอร์นี้ไปเลย
ติ๊ง
ในขณะนั้น โทรศัพท์สื่อสารพิเศษที่ซิ่นเกอให้มาก็ดังขึ้น
หลินโม่หยิบขึ้นมาดู บนหน้าจอแสดงว่าไฟล์เข้ารหัสถูกส่งเสร็จสิ้นแล้ว ไอคอนไฟล์บีบอัดอันหนึ่ง นอนนิ่งๆ อยู่กลาง
