ลื่นได้แม้แต่น้อย
เขาเก็บโทรศัพท์กลับเข้ากระเป๋า กำลังจะดึงประตูม้วนขึ้น เพื่อออกไปกินบะหมี่เนื้อที่คิดถึงมานาน
วื้ดๆ
โทรศัพท์สั่นขึ้นอีกครั้ง
หลินโม่ขมวดคิ้ว หยิบออกมาดู เป็นเบอร์ที่ไม่รู้จัก เขากดปฏิเสธอย่างสบายๆ
ไม่กี่วินาทีต่อมา เบอร์นั้นก็โทรเข้ามาอีกอย่างดื้อรั้น
หลินโม่รำคาญเล็กน้อย เขากดรับ เตรียมจะด่าคนทันที
แต่ปลายสายกลับมีเสียงตะโกนที่เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิงเพราะความตื่นเต้นและความกลัวดังมาก่อน
“หลินโม่! เป็นฉันเอง! หวังฮ่าว!”
เสียงแหบแห้ง เต็มไปด้วยความเกลียดชังที่เหมือนเส้นเลือด
“แกทำลายครอบครัวฉันจนพังพินาศ! ฉันไม่ปล่อยแกไว้แน่!”
