บทที่ 112 – ใจคนมุ่งไปทางไหน กระแสก็มุ่งไปทางนั้น
“ทั้งหมดคือคุณหลินมอบให้พวกเรา”
คำพูดนี้ดังขึ้น หลังจากความเงียบสงัดชั่วครู่ เสียงอึกทึกครึกโครมก็ระเบิดออกมาอย่างรุนแรงยิ่งกว่าเดิม
“คุณหลิน! คือเจ้าของเมืองใหม่นั่น!”
“ทำไมเขาถึงให้ของพวกเราเยอะขนาดนี้?”
“ไม่คิดเลยว่าชาตินี้จะได้เห็นของกินเยอะขนาดนี้อีก!”
ผู้หญิงคนหนึ่งที่อุ้มลูกอยู่ เมื่อมองดูกองข้าวสารและแป้งสาลีที่สูงเป็นภูเขาลูกเล็ก น้ำตาก็ไหลออกมาโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย เธอปิดปาก ไม่ให้ตัวเองร้องไห้ออกมา แต่ร่างกายกลับสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้
นับตั้งแต่วันสิ้นโลก ลูกของเธอก็ไม่เคยกินอิ่มแม้แต่มื้อเดียว ฟางโจวสามารถปกป้องความปลอดภัยของพวกเขาได้ แต่กลับไม่สามารถรับประกันได้ว่าทุกคนจะมีเสบียงที่เพียงพอ
เธอรู้ดีว่าตัวเองไม่ควรคาดหวังอะไรมากไปกว่านี้ เมื่อเทียบกับคนที่ตายไปแล้ว เธอกับลูกของตัวเองโชคดีอย่างไม่ต้องสงสัย แต่ทุกครั้งที่ลูกหิวจนร้องไห้ เธอก็อดไม่ได้ที่จะคิดว่า ถ้าได้กินอิ่มก็คงจะดี
ตอนนี้ ความหวังอยู่ตรงหน้าแล้ว
สีหน้าของไห่ซานเต๋อ ไม่สามารถใช้คำว่าน่าเกลียดมาบรรยายได้อีกต่อไป
“อาเหยา!”
เสียงของเขาบิดเบี้ยวเพราะความโกรธ
“เธอขายฟางโจวไปแล้วเหรอ!”
เสียงตะโกนนี้ ทำให้เสียงอึกทึกครึกโครมบนจัตุรัสเบาลงมาก สายตาของทุกคนพุ่งมาที่นี่
คนหนึ่งคือผู้ร่วมก่อตั้งฟางโจว ผู้มีบารมีและเป็นที่เคารพอย่างสามลุง อีกคนคือผู้นำคนปัจจุบันของฟา
