งโจว กัปตันผู้เด็ดขาด
“ฉันไม่ได้ขายฟางโจว”
เสียงของกัปตันดังผ่านเครื่องขยายเสียง ชัดเจนจนทุกคนได้ยิน
“ฉันแค่หาทางรอดให้ฟางโจว ให้ทุกคนที่อยู่ในที่นี้”
เธอชี้ไปยังเสบียงเหล่านั้น
“สามลุง ท่านบอกฉันสิว่า ในโกดังของฟางโจวเรา มีข้าวสารแป้งสาลีเยอะขนาดนี้ไหม?”
“เรามีอาหารกระป๋องเนื้อเยอะขนาดนี้ไหม?”
“เราเอายาออกมาได้มากขนาดนี้ เพื่อรักษาพี่น้องที่บาดเจ็บและเด็กที่ป่วยได้ไหม?”
“เรามีไหม!”
ประโยคสุดท้ายของกัปตัน เสียงสูงขึ้นทันที
ริมฝีปากของไห่ซานเต๋อสั่นระริก ไม่สามารถโต้แย้งได้แม้แต่คำเดียว ผู้บริหารระดับสูงหลายคนที่อยู่ข้างหลังเขา ก็ก้มหน้าลง ไม่กล้าสบตากับกัปตัน
“เราไม่มี!” กัปตันถามเองตอบเอง เสียงแฝงไปด้วยความเย็นชา
“เราทำได้แค่ดูพี่น้องติดเชื้อตายเพราะขาดแคลนยา ดูครอบครัวของเราหิวโหย ดูลูกหลานของเราผอมแห้ง!”
“แต่คุณหลิน เขาสามารถให้ได้!”
“เขาไม่เพียงแต่ให้เสบียงอาหารแก่พวกเรา แต่ยังให้อาวุธแก่พวกเราด้วย!”
กัปตันก้มลง หยิบปืนไรเฟิลอัตโนมัติใหม่เอี่ยมกระบอกหนึ่งออกมาจากกล่องที่เปิดอยู่
เธอชูปืนขึ้นสูง
“ปืนไรเฟิลอัตโนมัติใหม่เอี่ยม! ยังมีกระสุนอีกหนึ่งหมื่นนัด!”
“มีของเหล่านี้ ทหารของเราเวลาเผชิญหน้ากับฝูงซอมบี้ ก็ไม่ต้องเอาชีวิตไปแลกอีกต่อไป!”
“มีของเหล่านี้ เราถึงจะมีสิทธิ์พูดถึงอนาคต!”
บนจัตุรัส เหล่าทหารของฟางโจว หายใจหนักขึ้น พวกเขาจ้องมองปืนในมือของกัปตัน และลังไม้สองใบที่เต็มไปด
