้วยกระสุน
ในฐานะนักรบ ไม่มีใครเข้าใจคุณค่าของสิ่งเหล่านี้ได้ดีไปกว่าพวกเขา
“อาเหยา เธอกำลังใช้ของของหลินโม่ มาซื้อใจคนของเราเอง!”
ไห่ซานเต๋อโกรธจนตัวสั่น
“รากฐานของฟางโจวเรา สร้างขึ้นด้วยเลือดและหยาดเหงื่อของพวกเราเอง! ไม่ใช่ด้วยการให้ทานของคนอื่น!”
“เรามีศักดิ์ศรีของเรา!”
“ศักดิ์ศรี?”
กัปตันหัวเราะ
“สามลุง ศักดิ์ศรีกินไม่ได้”
เธอลงจากกระบะรถ เดินเข้าไปในฝูงชน แล้วดึงผู้หญิงที่อุ้มลูกคนนั้นขึ้นมา
“ท่านไปถามเธอสิว่า ศักดิ์ศรีสำคัญ หรือลูกของเธอได้กินซุปเนื้อร้อนๆ สักคำสำคัญกว่ากัน?”
เธอชี้ไปยังทหารที่แขนขาดคนหนึ่ง
“ท่านไปถามเขาอีกสิว่า ศักดิ์ศรีสำคัญ หรือมีปืนดีๆ สักกระบอก ที่จะทำให้เขากับเพื่อนทหารของเขารอดชีวิตสำคัญกว่ากัน?”
“พวกเรา…”
ไห่ซานเต๋ออยากจะพูดอะไรต่อ แต่กลับถูกเสียงที่ดังมาจากในฝูงชนขัดจังหวะ
“กัปตันพูดถูก!”
เสียงผู้ชายแหบแห้งดังขึ้น
“ฉันเบื่อที่จะต้องมากินอาหารแห้งขึ้นราทุกวันแล้ว!”
“ฉันก็เบื่อแล้วเหมือนกัน! น้องชายฉันออกภารกิจครั้งที่แล้ว ก็เพราะปืนขัดลำกล้อง ถึงได้ถูกซอมบี้กัดตาย!”
“พวกเราจะตามกัปตัน!”
“ใช่! ฟังกัปตัน! มีเนื้อกิน มีปืนใหม่ใช้!”
“กินข้าวของใคร ก็ต้องฟังคำสั่งคนนั้น! เหตุผลง่ายๆ แค่นี้ ข้าเข้าใจ!”
“คนที่รอดชีวิตถึงจะมีสิทธิ์พูดถึงศักดิ์ศรี!”
อารมณ์ของฝูงชนถูกจุดติดขึ้นโดยสิ้นเชิง
สายตาที่พวกเขามองไปยังกัปตัน เต็มไปด้วยการสนับสนุน ส่วนสายตาที่มองไปยังไห
