บทที่ 111 – กลับมาอย่างเต็มเปี่ยม
การเจรจาที่ตัดสินชะตากรรมของคนนับพันในฟางโจว, ก็จบลงในร้านขายของชำที่ไม่สะดุดตา, ด้วยท่าทีที่เกือบจะเรียบง่าย
กัปตันและไป๋ลู่กำลังจะหันกลับ, เสียงของหลินโม่ก็ดังมาจากข้างหลัง
“กัปตันอย่าเพิ่งรีบร้อน, คุณมาด้วยความจริงใจขนาดนี้, ฉันจะให้คุณกลับไปมือเปล่าได้อย่างไร”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง
“พวกคุณถอยไปหน่อย”
กัปตันและไป๋ลู่สบตากัน, แม้จะไม่เข้าใจ, แต่ก็ทำตามที่บอก พาเหล่าทหารของฟางโจวที่อยู่ข้างหลัง, ถอยไปไกลกว่าสิบเมตร
ผู้รอดชีวิตที่กำลังต่อแถวสมัคร, และทหารใหม่ของหน่วยองครักษ์, ต่างก็มองมาอย่างสงสัย
หลินโม่ยืนอยู่ที่พื้นที่ว่างหน้าร้านขายของชำ, ยื่นมือออกไป, โบกเบาๆ ไปทางพื้น
วินาทีต่อมา, กองลังไม้ที่วางเรียงอย่างเป็นระเบียบ, ก็ปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่าบนพื้นที่ว่าง
ลังไม้เหล่านี้เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ, ในพริบตาก็กองสูงเป็นภูเขา
ด้านบนสุดคืออาหารกระป๋องสำหรับทหารเป็นลังๆ, บรรจุภัณฑ์เหล็กส่องประกายในแสงแดด
ข้างล่างคือข้าวสารและแป้งสาลีเป็นกระสอบๆ, กระสอบอ้วนกลม, วางซ้อนกันเหมือนกำแพง
ยังมียาอีกหลายลังใหญ่
อากาศเงียบลงในทันที
กัปตันก็งง, เธอรู้ว่าหลินโม่ใจกว้าง, แต่ที่ให้มานี้ก็เยอะเกินไปแล้ว!
เสบียงมากมายขนาดนี้, อย่างน้อยก็ต้องใช้รถบรรทุกสามคันถึงจะขนหมด
“คุณหวัง, เอาของมา” หลินโม่ไม่สนใจความตกตะลึงของทุกคน, ตะโกนไปยังทิศทางของโรงงาน
“ครับ! มาแล้ว!”
หวังเหวิน