ุมไว้, อ้วนกลม
“กัปตันกลับมาแล้ว!”
“เร็ว! เปิดประตู!”
เสียงเตือนภัยไม่ดังขึ้น, ที่มาแทนที่คือเสียงตะโกนที่รีบร้อน
ประตูเหล็กที่หนักอึ้งถูกดึงเปิดออกอย่างช้าๆ, เผยให้เห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสงสัยและความคาดหวังข้างหลัง
ขบวนรถไม่ได้ขับตรงไปยังโกดังหรือค่ายทหารเหมือนปกติ, แต่ตามคำสั่งของกัปตัน, ขับตรงไปยังจัตุรัสกลางของฐานที่มั่น
การกระทำที่ผิดปกตินี้, ทำให้ทุกคนรู้สึกถึงความไม่ธรรมดา
“ทุกคน, ไปรวมตัวกันที่จัตุรัส!”
คำสั่งส่งผ่านระบบกระจายเสียงของฐานที่มั่น, ไปยังทุกซอกทุกมุม
พลเรือนที่กำลังทำงานวางเครื่องมือในมือ, ทหารที่กำลังพักผ่อนเดินออกจากค่าย, แม้แต่คนแก่ผมขาว, เขาก็ถือไม้เท้าเดินออกมาจากที่พักอย่างสั่นเทา
ในไม่ช้า, ที่จัตุรัสก็มีคนรวมตัวกันนับพันคน
พวกเขากระซิบกระซาบ, พูดคุยกัน, สายตาทั้งหมดรวมอยู่ที่ขบวนรถ
หน้าสุดของฝูงชน, ยืนอยู่ชายวัยกลางคนหลายคนที่แต่งตัวเรียบร้อย, กลิ่นอายสงบนิ่ง
คนที่เป็นหัวหน้า, คือชายร่างกำยำ, หน้าตาคมเข้ม, ไห่ซานเต๋อ
เขามองดูกัปตันและไป๋ลู่ที่ลงมาจากรถออฟโรด, คิ้วขมวดแน่น
“อาเหยา, เธอจะทำอะไร?” เสียงของไห่ซานเต๋อหนักมาก “มีเรื่องอะไรทำไมไม่ไปคุยกันในห้องประชุม? เรียกทุกคนมา, ดูไม่เป็นท่าเลย”
กัปตันไม่ตอบเขา, เพียงแค่เดินขึ้นไปบนกระบะของรถบรรทุกคันหนึ่งอย่างสงบนิ่ง
เธอยืนอยู่บนที่สูง, สายตากวาดมองฝูงชนมืดฟ้ามัวดินข้างล่าง
ใบหน้าของแต่ละคน, ล้วนแต่มีคว
