ระตือรือร้น
คนงานกลุ่มหนึ่งที่เพิ่งลงกะจากไซต์ก่อสร้าง กำลังต่อแถวรับอาหาร
หมั่นโถวแป้งขาวร้อนๆ, หมูตุ๋นชิ้นใหญ่, และซุปเนื้อที่ลอยหน้าด้วยน้ำมัน
คนงานคนหนึ่งกินหมั่นโถวอย่างหิวกระหาย ปากยัดจนเต็ม ยังไม่ลืมที่จะตะโกนบอกเพื่อนอย่างอู้อี้ว่า “ให้ตายสิ ชีวิตแบบนี้ ต่อให้เป็นเทพเซียนมาแลกฉันก็ไม่ยอม!”
สายตาของกัปตัน หยุดอยู่ที่แถวยาวจนมองไม่เห็นปลายแถวที่ไม่ไกลนัก
ผู้ชายหลายร้อยคน ยืนตากแดด รออย่างใจจดใจจ่อ
หน้าสุดของแถว คือแผ่นไม้ที่เขียนว่า “ประกาศรับสมัครหน่วยองครักษ์”
“พวกเขาทั้งหมดมาสมัครเป็นทหารเหรอ?”
เสียงของไป๋ลู่แหบแห้งเล็กน้อย
“ใช่ค่ะ”
เย่อิงจอดรถที่หน้าร้านขายของชำ
“หน่วยองครักษ์ของคุณหลิน กำหนดรับสมัครไว้ที่สามร้อยคน ตอนนี้คนที่มาสมัครก็เกือบหนึ่งพันแล้ว”
กัปตันผลักประตูรถลงมา
เธอยืนอยู่บนพื้นที่ว่าง มองดูภาพที่คึกคักตรงหน้า
ที่นี่ไม่มีความเสื่อมโทรม, ไม่มีความสิ้นหวัง, มีเพียงพลังชีวิตที่เจริญงอกงาม
การมาถึงของขบวนรถทำให้เกิดความวุ่นวายเล็กน้อย
ทุกคนมองมา สายตารวมอยู่ที่กัปตัน
เธอเด่นเกินไป
ชุดปฏิบัติการสีน้ำเงินเข้มที่สะอาดสะอ้าน ไม่เข้ากับฝูงชนที่มอมแมมรอบๆ
เธอไม่สนใจสายตาที่จ้องมอง เดินตรงไปยังร้านขายของชำ
ไป๋ลู่และเย่อิงตามอยู่ข้างหลังเธอ
หน้าร้านขายของชำ ชายวัยกลางคนในชุดกาวน์สีขาว ผมเผ้ายุ่งเหยิง กำลังกอดปืนกระบอกใหม่ เทียบกับแบบแปลนชิ้นส่วน พึมพำกับตัวเอง
ข้างๆ เขาย
