ังมีบุหรี่จงหัวที่แกะซองแล้ววางอยู่
เมื่อเห็นกัปตันเดินเข้ามาใกล้ หวังเหวินปินเพียงแค่เหลือบมอง แล้วก็ก้มหน้าศึกษาแบบแปลนของเขาต่อ
กัปตันก็ไม่ใส่ใจ
ความสนใจของเธอทั้งหมด ถูกดึงดูดโดยชายหนุ่มที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ในร้านขายของชำ
ชายหนุ่มสวมชุดลำลองธรรมดา กำลังก้มหน้าดูรายงานฉบับหนึ่ง ในมือถือปากกา คอยวงจุดอะไรบางอย่างบนนั้นเป็นครั้งคราว
แสงแดดส่องลงมาจากด้านบน ฉาบร่างของเขาด้วยแสงสีทองจางๆ
กัปตันก็ยืนอยู่อย่างนั้น มองเขาอย่างเงียบๆ
เธอจินตนาการถึงรูปร่างหน้าตาของคุณหลินมาหลายครั้ง และเคยฟังไป๋ลู่อธิบายด้วย
แต่ก็ไม่คิดว่า จะเป็นชายหนุ่มที่ดูไม่มีพิษมีภัยแบบนี้
ในที่สุดหลินโม่ก็จัดการรายงานในมือเสร็จ เขาเงยหน้าขึ้น เห็นกัปตันที่หน้าประตู
สี่ตาสบกัน
สีหน้าของหลินโม่สงบนิ่ง ไม่มีความประหลาดใจใดๆ
“มาแล้ว”
เขาวางปากกาในมือลง ชี้ไปยังเก้าอี้ตรงข้าม
“เชิญนั่ง”
“คุณหลิน”
กัปตันเดินไปนั่งตรงข้ามเขา พินิจพิจารณาใบหน้าของหลินโม่ แล้วเอ่ยปาก
“คุณหล่อกว่าที่ฉันคิดไว้”
หลินโม่ใช้พลังจิตควบคุมกาน้ำบนโต๊ะให้รินน้ำหนึ่งแก้ว แล้วใช้พลังจิตส่งไปให้กัปตัน
“กัปตันก็ดูเด็กกว่าที่ฉันคิดไว้เหมือนกัน”
“เข้าเรื่องกันเถอะ”
สีหน้าของกัปตันจริงจังขึ้น
“คุณหลิน ฟางโจวยินดีที่จะเข้าร่วมอยู่ใต้บังคับบัญชาของคุณ แต่เรามีเงื่อนไข”
“ว่ามาสิ”
หลินโม่พิงพนักเก้าอี้ ท่าทางเหมือนพร้อมจะรับฟัง
“ข้อแรก โครงสร้างของฟางโจวห้ามแย
