บทที่ 105 – ถ้ากลับมาอย่างมีชีวิตรอด พวกคุณคือสิบเอก
ฟ้าเริ่มสาง ในไซต์ก่อสร้างก็มีเสียงที่แตกต่างออกไปดังขึ้น
ไม่ใช่แค่เสียงคำรามของเครื่องจักรและเสียงอึกทึกครึกโครมของผู้รอดชีวิต แต่กลับมีเสียงขานคำสั่งที่พร้อมเพรียงแต่ก็ยังคงมีความสับสนปะปนอยู่
สมาชิกหน่วยองครักษ์ที่รับสมัครมารุ่นแรกกว่าร้อยคน กำลังฝึกแถวอยู่ที่พื้นที่ว่างนอกแคมป์
พวกเขาสวมชุดฝึกสีเทาเข้ม ในมือถือกระบองยาง เลียนแบบท่าทางของสมาชิกหน่วยคมมีดราตรี ฝึกท่าพื้นฐานที่สุดอย่างการยืนตรง, พัก, และหัน
ท่าทางยังคงเงอะงะ เสียงขานคำสั่งก็ยังไม่ดังพอ แต่ใบหน้าของแต่ละคน กลับมีความจริงจังอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
ไม่ไกลนัก ผู้รอดชีวิตที่เพิ่งออกจากไซต์ก่อสร้าง พลางกินซาลาเปา พลางต่อแถวสมัคร
แถวยาวกว่าเมื่อวานมาก ปลายแถวลากยาวไปถึงใต้เนินดินที่ขอบแคมป์แล้ว
หน้าร้านขายของชำ หวังเหวินปินมีขอบตาดำคล้ำขนาดใหญ่สองข้าง แต่ใบหน้ากลับแดงก่ำด้วยความตื่นเต้น
เขากับช่างเทคนิคไม่กี่คน กำลังนำปืนไรเฟิลอัตโนมัติใหม่เอี่ยมสิบกระบอก วางเรียงบนโต๊ะยาวอย่างระมัดระวัง
ตัวปืนสีดำสนิท ภายใต้แสงอรุณส่องประกายที่เย็นเยียบแข็งกร้าว
“คุณหลินครับ ไม่ทำให้ผิดหวัง!” เสียงของหวังเหวินปินแหบแห้ง แต่ก็ดังฟังชัด “ปืนสิบกระบอก ทดสอบเสร็จหมดแล้ว ประสิทธิภาพเชื่อถือได้!”
หลินโม่หยิบปืนกระบอกหนึ่งขึ้นมา ตรวจสอบดู แล้วยื่นให้เย่อิงที่อยู่ข้างๆ
“ไปเรียกสมาชิกหน่วยองค
