ดสาย แรงกดดันที่แนวป้องกันก็ลดลงมากแล้ว
ขบวนรถวิ่งไปบนถนนหลวงที่รกร้าง สองข้างทางคือซากรถที่ถูกทิ้งและอาคารที่พังทลาย
ในกระบะเหล็กของรถบรรทุก บรรยากาศอึดอัด
ชายหนุ่มที่ชื่อโหวจื่อนั่น ริมฝีปากขาวซีด เหงื่อที่ฝ่ามือทำให้พานท้ายปืนเปียกไปแผ่นหนึ่ง
เขาขยับเข้าไปใกล้เถี่ยซาน กดเสียงต่ำ
“พี่ซานครับ ผม… ผมใจคอไม่ดีเลย”
จริงๆ แล้วเถี่ยซานก็ประหม่ามาก แต่เขายิ่งรู้ดีว่า พวกเขาไม่ใช่ผู้ปลุกพลัง ถ้าอยากจะมีที่ยืนในเมืองใหม่ของคุณหลิน ก็ต้องเอาชีวิตเข้าแลก!
“กลัวห่าอะไร!”
เถี่ยซานสูดหายใจเข้าลึกๆ แววตาเปลี่ยนเป็นเด็ดเดี่ยว
“คิดถึงชีวิตที่เคยผ่านมาสิ พวกแกอยากกินดีอยู่ดี หรือจะเน่าอยู่ในโคลนต่อไป!”
“ผู้กองเย่อิงบอกแล้วนะ ขอแค่ทำภารกิจนี้สำเร็จ พวกเรากลับไปก็เป็นสิบเอก! ไม่ต้องเริ่มจากพลทหารธรรมดา นำหน้าคนอื่นไปตั้งเยอะ!”
“การขยายตัวของคุณหลินต้องไม่หยุดแน่ ถึงตอนนั้นหน่วยองครักษ์ต้องขยายกำลังแน่นอน ถ้าอยากจะเลื่อนตำแหน่งนายทหาร ก็ต้องเลือกจากสิบเอกก่อน!”
“แม้ว่าพวกเราจะไม่ใช่ผู้ปลุกพลัง อาจจะไต่ไปถึงตำแหน่งที่สูงมากไม่ได้ แต่ต่อให้เป็นแค่นายทหารชั้นผู้น้อย สวัสดิการก็ต่างกันโดยสิ้นเชิง!”
“พี่น้อง โอกาสต้องแลกมาด้วยการสู้!”
คำพูดของเถี่ยซาน ราวกับยากระตุ้นชั้นดี ฉีดเข้าไปในหัวใจของทหารใหม่ทุกคน
บรรยากาศในกระบะรถ จากความประหม่าเปลี่ยนเป็นความตื่นเต้นที่ถูกเก็บกดไว้
โหวจื่อไม่สั่นอีกต่อไป เขาเลีย
