่อยู่ข้างๆ ก็รับช่วงต่อ
“ภารกิจแรกของพวกคุณ คือไปกับฉัน ไปรับแขกคนสำคัญคนหนึ่ง”
เธอโบกมือ สมาชิกหน่วยคมมีดราตรีที่ติดอาวุธครบมือยี่สิบคนก็เดินออกมาจากเงา พวกเขาสวมชุดปฏิบัติการสีดำเหมือนกัน บนตัวมีกลิ่นอายของความอำมหิต
เถี่ยซานและทหารใหม่ของเขา เมื่ออยู่ต่อหน้ากลุ่มสมาชิกหน่วยคมมีดราตรีนี้ ราวกับเป็นกลุ่มเด็กที่ยังไม่โต
“เถี่ยซาน พวกคุณสองคนต่อหนึ่งกลุ่ม หนึ่งกระบอกปืน กระสุนสิบชุด” เย่อิงออกคำสั่ง “ระหว่างทางสลับกันต่อสู้ ทำความคุ้นเคยกับการใช้อาวุธ”
น้ำเสียงของเย่อิงสงบนิ่ง “เรื่องด่วน ไม่มีเวลาให้พวกคุณทำความคุ้นเคยช้าๆ ถ้ากลับมาอย่างมีชีวิตรอด พวกคุณคือสิบเอกรุ่นแรกของหน่วยองครักษ์!”
สิบเอก!
หัวใจของเถี่ยซานและคนอื่นๆ เต้นผิดจังหวะไปหนึ่งครั้ง
พวกเขารู้ดีว่า ในกองทัพไหนๆ ก็ตาม สิบเอกหมายถึงแกนหลัก คือหัวใจที่แท้จริง
“ครับ!” พวกเขาตอบพร้อมกัน เสียงดังกว่าเมื่อครู่มาก
…
ครึ่งชั่วโมงต่อมา ขบวนรถก็ขับออกจากแคมป์
หน่วยคมมีดราตรีที่นำโดยเย่อิง แบ่งกันนั่งรถออฟโรดสามคัน เถี่ยซานและพี่น้องของเขานั่งอยู่ในกระบะรถบรรทุก
กระบะรถสั่นไปตามถนนที่ขรุขระ ทำให้ใจของพวกเขาก็สั่นตามไปด้วย
ทุกคนกอดปืนในอ้อมแขนแน่น นิ้ววางอยู่บนโกร่งไกอย่างประหม่า
นอกจากนี้ กองกำลังของฟางโจวก็ไปด้วย
เพื่อเป็นการต้อนรับกัปตัน หลินโม่จึงอนุมัติให้พวกเขาถอนกำลังจากแนวป้องกันก่อน
ยังไงซะ ตอนนี้กระสุนก็ผลิตได้อย่างไม่ขา
