“หวังเหวินปิน คุณทำได้ดีมาก”
หลินโม่ส่งปืนคืนให้หวังเหวินปิน สั่งการว่า “ทดสอบต่อไป ยืนยันว่าไม่มีปัญหาแล้วก็เริ่มผลิตทันที!”
“นอกจากนี้ หวังเหวินปินครั้งนี้คุณทำคุณงามความดีไว้ สวัสดิการเพิ่มเป็นสองเท่า!”
“บ้านพักจัดให้ก่อนใคร นอกจากอาหารสามมื้อตามปกติแล้ว วันละหนึ่งซองจงหัว, หนึ่งขวดเหมาไถ!”
สมองของหวังเหวินปินขาวโพลนไปหมด
จงหัว, เหมาไถ
ของเหล่านี้ ในบรรดาเสบียงของคุณหลิน ล้วนจัดเป็นของชั้นสูง ก่อนหน้านี้มีเพียงหัวหน้าของสี่ขั-อำนาจเท่านั้นที่จะได้ส่วนแบ่งไปบ้าง ตอนนี้กลับกลายเป็นรางวัลของเขา
แถมยังให้เยอะขนาดนี้!
วันละหนึ่งซองบุหรี่, หนึ่งขวดเหล้า
นี่จะใช้หมดได้ยังไง
หวังเหวินปินอ้าปาก ในลำคอเหมือนมีก้อนสำลีอุดอยู่ พูดอะไรไม่ออกแม้แต่คำเดียว แต่ขอบตากลับแดงก่ำขึ้นมาก่อน
ผู้ชายอายุสี่สิบกว่าคนหนึ่ง น้ำตาแทบจะไหลออกมา
“คุณหลินครับ… ผม…”
“คุณสมควรได้รับสวัสดิการนี้” หลินโม่ขัดจังหวะเขา “ต่อไปนี้ ทุกคนที่ทำคุณประโยชน์ให้แคมป์ ไม่ว่าจะเป็นช่างเทคนิคหรือตำแหน่งอื่น ผมจะไม่เอาเปรียบแน่นอน!”
เสียงของหลินโม่ดังชัดเจนจนผู้รอดชีวิตทุกคนได้ยิน
ผู้ชายที่กำลังต่อแถวสมัครเหล่านั้น หายใจหนักขึ้น
ช่างเทคนิคยังมีสวัสดิการขนาดนี้ แล้วสมาชิกหน่วยองครักษ์ที่ต่อสู้เสี่ยงตายอย่างพวกเขาล่ะ?
ชั่วขณะนั้น สายตาของทุกคนที่มองไปยังแผ่นหลังของหลินโม่ ก็มีบางอย่างที่อธิบายไม่ได้เพิ่มเข้ามา
“เย่อิง” หลินโม่หัน
