กลับมา
“ค่ะ”
“เอารางวัลไปส่งให้คุณหวัง แล้วจัดห้องเดี่ยวที่ดีที่สุดให้เขาสักห้อง”
“ค่ะ”
เย่อิงกลับมาพร้อมกับถุงใบหนึ่งอย่างรวดเร็ว ข้างในคือบุหรี่จงหัวซองแข็งสองแถวกับเหล้าเหมาไถที่ติดฉลากสีแดงหนึ่งขวด
เธอยื่นถุงให้หวังเหวินปิน
หวังเหวินปินรับมาด้วยมือที่สั่นเทา ถุงนั้นไม่หนัก แต่เขากลับรู้สึกว่ามันหนักอึ้งดั่งขุนเขา
เขารีบเงยหน้าขึ้น โค้งคำนับหลินโม่อย่างสุดซึ้ง
“คุณหลินครับ ชีวิตนี้ของผม ต่อไปนี้ก็เป็นของคุณแล้ว!”
หลินโม่ใช้พลังจิตพยุงหวังเหวินปินขึ้น พลางยิ้มแล้วกล่าวว่า “คุณหวังเกรงใจเกินไปแล้ว ผมมีภารกิจจะมอบให้คุณพอดี”
หวังเหวินปินรีบยืดอกตรง น้ำเสียงตื่นเต้นกล่าวว่า “คุณหลินเชิญสั่งได้เลยครับ! ผมไม่ว่าตายก็ไม่เสียดายแน่นอน!”
หลินโม่เอ่ยปากว่า “ผมต้องการให้คุณสร้างปืนอย่างน้อยสิบกระบอกให้เสร็จก่อนพรุ่งนี้เช้า ส่งมอบให้หน่วยคมมีดราตรี ทำได้ไหม”
หวังเหวินปินคำนวณในใจครู่หนึ่ง แล้วพูดอย่างรวดเร็วว่า “เวลากระชั้นชิดไปหน่อย แต่ทันแน่นอนครับ”
“ดี” หลินโม่พยักหน้า แล้วมองไปยังเย่อิง “พรุ่งนี้เธอพาสมาชิกหน่วยคมมีดราตรีไปยี่สิบคน แล้วคัดคนเก่งๆ จากหน่วยองครักษ์มาติดอาวุธ ไปรับกัปตัน”
“ค่ะ เจ้านาย”
…
หวังเหวินปินพาคนกลับไปที่โรงงานเพื่อทำงานล่วงเวลา ส่วนผลกระทบจากเสียงปืนที่ใสกังวานนั้น ยังไม่สงบลงง่ายๆ
“ปืน! เป็นเสียงปืน!”
“คุณหลินสร้างปืนได้แล้ว!”
ทุกคนชะเง้อคอ พยายามมองให้เห็นสถานกา
