วินปินนำช่างเทคนิคที่เก่งที่สุดสองคนของเขา กำลังล้อมวงอยู่หน้าโต๊ะทำงานที่ปูด้วยผ้าป้องกันไฟฟ้าสถิต สีหน้าจดจ่ออย่างที่สุด
บนโต๊ะทำงาน วางชิ้นส่วนที่เพิ่งนำออกมาจากเครื่องจักรหลายสิบชิ้นอย่างเป็นระเบียบ
ลำกล้องปืนสีดำ ส่องประกายน้ำมันเครื่องจางๆ
โครงปืนสีเงินเทา เส้นสายแข็งกร้าว
ยังมีไกปืน, สปริง, เข็มแทงชนวน, ลูกสูบ… ทุกชิ้นส่วน ราวกับผลงานศิลปะที่แกะสลักอย่างประณีต เปล่งประกายโลหะที่เย็นเยียบ
บนหน้าผากของหวังเหวินปินเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อละเอียด สองมือของเขาสั่นเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะความประหม่า แต่เป็นเพราะความตื่นเต้นอย่างที่สุด
เขาหยิบโครงปืนขึ้นมา ติดตั้งลำกล้องเข้าไปอย่างระมัดระวัง แล้วยึดให้แน่น
จากนั้นก็เป็นท่อนำแก๊ส, ลูกสูบ, ชุดลูกเลื่อน
ทุกขั้นตอน เขาทำอย่างพิถีพิถัน
ชิ้นส่วนโลหะกระทบกัน, ขบเข้าด้วยกัน, เกิดเสียง “คลิก” ที่ใสกังวาน
เสียงนี้ ราวกับการประกาศอะไรบางอย่าง ทำให้เสียงอึกทึกครึกโครมทั้งโรงงานกลายเป็นเพียงเสียงประกอบ
เย่อิงยืนอยู่ข้างหลังหลินโม่ เธอกลั้นหายใจไปด้วย
เธอเห็นกับตาตัวเองว่าชิ้นส่วนเหล่านี้ จากแท่งเหล็กเย็นๆ ถูกตัด, เจาะ, ขัด, จนสุดท้ายกลายเป็นรูปร่างในตอนนี้ได้อย่างไร
หวังเหวินปินใส่สลักตัวสุดท้ายเข้าไป แล้วหยิบพานท้ายปืนสีดำขึ้นมาประกบอย่างแรง
แกร๊ก!
เสียงใสดังกังวาน
ปืนไรเฟิลอัตโนมัติใหม่เอี่ยมสีดำสนิททั้งกระบอก ก็ปรากฏขึ้นบนโต๊ะทำงานอย่างสมบูรณ์
