บทที่ 102 – ยุคสมัยเปลี่ยนไปแล้ว
หลังจากกัปตันพูดคำว่า “รวม” ออกไป บรรยากาศในห้องประชุมที่สื่อสารผ่านระบบเข้ารหัสก็เงียบสงัดราวกับป่าช้า
เสียงหายใจของราชาหินหนักหน่วงขึ้น
เล็บสีแดงสดของราชินีผึ้งหยุดเคาะ ใบหน้าไม่มีรอยยิ้มอีกต่อไป เหลือเพียงการพินิจพิจารณาล้วนๆ
ในแววตาของปราชญ์แห่งที่หลบภัยประภาคาร มีประกายแห่งความคิดวูบไหว
“ฉันไม่เห็นด้วย”
ราชาหินเป็นคนแรกที่เอ่ยปาก
“ฐานที่มั่นผาหิน คืออาณาจักรที่ฉันกับพี่น้องใช้หมัดคู่นี้สร้างขึ้นมา”
“จะให้ฉันพาพวกเขาไปเป็นสุนัขรับใช้คนอื่น? ฉันทำไม่ได้!”
“ราชาหิน นี่ไม่ใช่การเป็นสุนัขรับใช้ แต่เป็นการรู้จักกาละเทศะ” เสียงของกัปตันยังคงสงบนิ่ง “ถ้าพวกเรายังคงแยกกันปกครองต่อไป ในไม่ช้าก็จะถูกระเบียบใหม่ที่คุณหลินสร้างขึ้นมาคัดออก”
“คัดออก?” ราชาหินหัวเราะหยัน “เขามีกระสุน ฉันก็มีปืน! ไอ้พวกกระจอกสามร้อยคนของเขา จะมาเทียบกับยอดฝีมือนับพันของฐานที่มั่นผาหินของฉันได้เหรอ?”
“ได้”
ครั้งนี้คนที่พูดคือปราชญ์แห่งที่หลบภัยประภาคาร
เขาขยับแว่น แล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่เหมือนกำลังบอกเล่าความจริง
“ราชาหิน ยอดฝีมือของคุณต้องกินข้าว, ต้องใช้ยา, ต้องมีกระสุนเสริม และของพวกนี้ ทั้งหมดอยู่ในมือของคุณหลิน”
“เขาไม่จำเป็นต้องลงมือด้วยซ้ำ ขอแค่หยุดส่งเสบียง ไม่ถึงสามวัน ใจคนของคุณก็จะแตก”
“ยิ่งไปกว่านั้น คุณลืมพายุโลหะครั้งนั้นแล้วเหรอ? จำนวนคน เมื่ออยู่ต่อหน้าเขา ไม่มีค
