บทที่ 101 – ปฏิกิริยาของสี่ขั้วอำนาจ
การรับสมัครเริ่มขึ้นแล้ว
ผู้รอดชีวิตต่อแถวยาวเหยียด จากหน้าผนังไม้ไปจนถึงขอบของแคมป์
ชายหลายร้อยคน มองดูกระดาษขาวที่เขียนว่า “ประกาศรับสมัครหน่วยองครักษ์” อย่างใจจดใจจ่อ บนใบหน้าของแต่ละคนผสมปนเปไปด้วยความปรารถนาและความกระวนกระวาย
เถี่ยซานและพี่น้องอีกยี่สิบคนของเขา สวมชุดฝึกสีเทาเข้มใหม่เอี่ยม ถือกระบองยาง ยืนขวางอยู่หน้าแถว
ชายมีเคราแพะคนหนึ่ง อาศัยว่าตัวเองเคยแบกปูนกับเถี่ยซานมาก่อน ก็ยิ้มแผล่เข้ามาอยากจะแซงคิว
“พี่ซาน ช่วยหน่อยสิ ผม…”
ยังไม่ทันพูดจบ กระบองยางในมือของเถี่ยซานก็แทงออกไป ไม่เบาไม่หนัก โดนท้องน้อยของชายคนนั้นพอดี
เคราแพะร้องอู้อี้ กุมท้องนั่งยองๆ ลงไป รอยยิ้มบนใบหน้าเปลี่ยนเป็นความเจ็บปวด
“ผู้กองเย่อิงบอกแล้วว่าให้ต่อแถว”
กระบองครั้งนี้ สลายความคิดที่จะใช้เส้นสายทั้งหมด
ไม่มีใครกล้าขยับมั่วซั่วอีก
ในใจของเถี่ยซานก็ประหม่าอยู่บ้าง ฝ่ามือเต็มไปด้วยเหงื่อ แต่เขารู้ดีว่า ตอนนี้ถ้าใช้เส้นสาย ก็เท่ากับหาเรื่องใส่ตัว!
ถ้าทำพลาด ชุดนี้ก็ต้องถอดออก
เขาไม่อยากกลับไปเป็นคนงานที่ได้แต่ขายแรงงานอีกแล้ว
แม้ว่าที่ของคุณหลิน แค่ขยันทำงานก็อิ่มท้องได้ แต่นั่นไม่ใช่ชีวิตที่เขาต้องการ
เข้าหน่วยองครักษ์ ค่อยๆ ไต่เต้าขึ้นไป นี่แหละคือสิ่งที่เขาต้องการ!
เย่อิงยืนอยู่ไม่ไกล มองดูภาพนี้ทั้งหมด
เธอเดินมาข้างหลินโม่ รายงานเสียงเบา
“เจ้านายคะ ความสงบเรียบ
