เวลาหนึ่งสัปดาห์ สถานการณ์ของดินแดนรกร้างแห่งนี้ก็ถูกเขากวนจนปั่นป่วนไปหมด
“หัวหน้าครับ พวกเราจะทำยังไงดีครับ?” ซาโซริถามจากปลายสาย เสียงแหบแห้งเล็กน้อย
“แกไม่ต้องทำอะไร ดูแลแนวป้องกันให้ดี รอคำสั่งฉัน”
ราชาหินขัดจังหวะเขา แล้วปิดเครื่องสื่อสาร
เขานิ่งเงียบไปสองสามวินาที เดินไปยังอุปกรณ์อีกเครื่องหนึ่ง เปิดใช้งานการสื่อสารแบบเข้ารหัส
บนหน้าจอ ในไม่ช้าก็ปรากฏภาพสามส่วนขึ้นมา
กัปตันแห่งฟางโจว สงบนิ่งเหมือนเช่นเคย
ราชินีผึ้งแห่งรังผึ้ง เป็นผู้หญิงที่แต่งหน้าจัด ทาเล็บสีแดงสด มุมปากมีรอยยิ้มจางๆ
ปราชญ์แห่งที่หลบภัยประภาคาร เป็นชายวัยกลางคนสวมเสื้อกาวน์สีขาว ผมหวีเรียบแปล้ เขาขยับแว่น แสงจากหน้าจอสะท้อนบนเลนส์
“ได้รับกันหมดแล้วสินะ” ราชาหินเข้าเรื่องทันที เสียงทุ้ม
“เป็นประกาศรับสมัครที่จริงใจมาก” ราชินีผึ้งใช้เล็บสีแดงสดของเธอ เคาะเบาๆ บนโต๊ะ เกิดเสียงดังต็อกๆ “ดูแลอาหารที่พัก ยังดูแลครอบครัวอีก แทบจะดูแลยันแก่เลย ถ้าฉันไม่ใช่หัวหน้าของรังผึ้ง ฉันก็อยากจะไปสมัครเหมือนกัน”
“ราชินีผึ้ง ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาพูดเล่น” ราชาหินขมวดคิ้ว “เขากำลังขุดรากถอนโคนพวกเรา”
“ราชาหิน ตั้งแต่ที่เขาเอาเสบียงที่กองเป็นภูเขาออกมา รากของพวกเราก็ถูกเขากำไว้ในมือแล้ว” เสียงของกัปตันสงบนิ่งมาก ราวกับกำลังบอกเล่าความจริงที่เกิดขึ้นแล้ว “สิ่งที่พวกเราควรจะคุยกันตอนนี้ ควรจะเป็นมาตรการรับมือต่อไปของพวกเรา”
ปราชญ์แห่ง
