ิในทันที เขามองดูใบหน้าที่เต็มไปด้วยความปรารถนาของพี่น้องรอบๆ แล้วกัดฟัน
“ยังจะยืนบื้อทำอะไรกันอยู่!”
“โหวจื่อ ไปเรียกเหลาหวู่กับอาลี่ที่เขตตะวันออก!”
“ต้าจ้วง ไปเรียกพวกที่เคยเป็นทหารทางใต้มา!”
“จำไว้ เอาแต่คนที่ไว้ใจได้! พวกที่ปากดี, ขี้อู้, ไม่ต้องเอามาแม้แต่คนเดียว!”
“รีบไป!”
สิ้นเสียงสั่ง ชายฉกรรจ์หลายคนก็พุ่งออกไปเหมือนลูกธนู ในแววตามีเพียงความปรารถนาที่จะสร้างผลงาน
เย่อิงไม่ได้สนใจความเคลื่อนไหวข้างหลัง
เธอกลับมาที่หน้าร้านขายของชำ รับกระดาษที่เพิ่งพิมพ์ออกมาจากเครื่องพิมพ์จากสมาชิกหน่วยคมมีดราตรีคนหนึ่ง พร้อมกับกาวถังหนึ่ง
เดินไปยังผนังไม้ที่เด่นที่สุดในแคมป์ แล้วแปะกระดาษเหล่านั้นลงไปอย่างเป็นระเบียบ
ในไม่ช้าก็มีผู้รอดชีวิตเข้ามามุง ดูเนื้อหาบนนั้นอย่างสงสัย
“รับสมัคร… หน่วยองครักษ์?”
คนคนนั้นพึมพำออกมาเสียงเบา เสียงไม่ดัง แต่กลับเหมือนก้อนหินที่ถูกโยนลงไปในทะเลสาบที่สงบนิ่ง
คนเข้ามามุงมากขึ้นเรื่อยๆ ในฝูงชนเริ่มมีเสียงสูดหายใจเข้าดังขึ้นเป็นระยะ
บนผนังไม้ กระดาษขาวอักษรดำ เขียนไว้อย่างชัดเจน
ประกาศรับสมัครหน่วยองครักษ์
หนึ่ง, จำนวนที่รับสมัคร: สองร้อยแปดสิบคน
สอง, คุณสมบัติผู้สมัคร: อายุสิบแปดถึงสี่สิบปี, สุขภาพแข็งแรง, ไม่มีประวัติเสีย, เชื่อฟังคำสั่ง
สาม, สวัสดิการสมาชิก:
ค่าตอบแทน: อาหารสามมื้ออิ่มทุกวัน รับประกันว่ามีเนื้อ, แจกบุหรี่สองแถวต่อสัปดาห์
ครอบครัว: ญาติสายต
