มีที่มาแตกต่างกัน แต่บนตัวต่างก็มีกลิ่นอายของความดุดัน
“พวกคุณ คือสมาชิกรุ่นแรกของหน่วยองครักษ์” เสียงของเย่อิงดังกลบเสียงอึกทึกครึกโครมรอบข้าง
“ตั้งแต่ตอนนี้เป็นต้นไป พวกคุณไม่ใช่ผู้ลี้ภัย ไม่ใช่คนงานอีกต่อไป”
“พวกคุณคือทหารของคุณหลิน”
เธอโบกมือ สมาชิกหน่วยคมมีดราตรีข้างหลังก็ย้ายกล่องไม้ใบหนึ่งมา เปิดออก
ข้างในไม่ใช่ปืน แต่เป็นชุดฝึกสีเทาเข้มใหม่เอี่ยมเป็นตั้งๆ กับกระบองยางหนาเท่าแขนอีกหลายอัน
“เปลี่ยนเสื้อผ้า หยิบอาวุธ”
“ภารกิจแรกของพวกคุณ คือรักษาความเป็นระเบียบที่นี่”
เถี่ยซานเป็นคนแรกที่เดินเข้าไป หยิบชุดเสื้อผ้าชุดหนึ่ง แล้วคว้ากระบองยางมาอันหนึ่ง
เขาสามสองทีก็ถอดเสื้อยืดขาดๆ บนตัวออก เผยให้เห็นแผ่นหลังสีดำคล้ำที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็น แล้วสวมชุดฝึกใหม่เอี่ยมเข้าไป
สัมผัสของเนื้อผ้าที่เสียดสีกับผิวหนัง ทำให้ร่างกายของเขาสั่นสะท้านเล็กน้อย
คนอื่นๆ ก็ทำตามอย่างรวดเร็ว ในไม่ช้า กองกำลัง “ทหารใหม่” ที่มีกระบองยางเป็นอาวุธ ก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าทุกคน
พวกเขายืนอยู่ข้างหลังเย่อิง เผชิญหน้ากับผู้รอดชีวิตที่กำลังตื่นเต้นหลายร้อยคน
ในคนเหล่านั้น มีเพื่อนคนงานเมื่อวานของพวกเขา, มีเพื่อนบ้านของพวกเขา, หรือแม้กระทั่งญาติของพวกเขา
แต่ตอนนี้ ระหว่างพวกเขา มีชุดเสื้อผ้าชุดหนึ่ง, กระบองอันหนึ่ง กั้นขวางอยู่
เย่อิงเดินไปอยู่หน้าสุดของแถว เผชิญหน้ากับฝูงชนที่มืดฟ้ามัวดิน
“เงียบ!”
บารมีที่เป็นเอกลักษ
