นไม่ช้า ลังกระสุนทหารสีเขียวนับร้อยใบก็ถูกกองไว้หน้าโรงงานผลิต
หวังเหวินปินสั่งการคนงานหนุ่มสองคน ใช้พลั่วเหล็กตักกระสุนในกล่องใส่ลงไปในลังกระสุนเหล่านั้น
ใช่แล้ว ใช้พลั่วตัก
กระสุนสีทองภายใต้แสงไฟ เหมือนน้ำตกโลหะที่ไหลเชี่ยว ไหลซู่ซ่าลงไปในลัง ในไม่ช้าก็เต็มลังแรก
ทหารคนหนึ่งเดินเข้ามา ใช้แรงปิดลังแล้วล็อคให้เรียบร้อย
เขาลองยกดู น้ำหนักที่มากทำให้หน้าของเขาแดงก่ำ
ลังที่เต็มแน่นนี้ มีอย่างน้อยหนึ่งพันห้าร้อยนัด
และลังแบบนี้ ก็ยังคงถูกเติมจนเต็มลังแล้วลังเล่า
ความรู้สึกปลอดภัย ที่ไม่เคยมีมาก่อน
ซาโซริเดินมาอยู่หน้าหลินโม่ เขาอยากจะพูดขอบคุณ แต่ก็ไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหน
สุดท้าย เขาก็แค่โค้งคำนับอย่างสุดซึ้ง
หลินโม่รับการคำนับของเขา น้ำเสียงเรียบเฉย “ฉันให้กระสุนพวกคุณ พวกคุณก็ดูแลไซต์ก่อสร้างให้ฉันให้ดี”
“อย่าให้มีอะไร มารบกวนความคืบหน้าของโครงการของฉัน”
“คุณหลินวางใจได้เลยครับ!” ซาโซริยืดตัวตรง อกผายไหล่ผึ่ง “ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป นอกจากพวกเราจะตายกันหมด ไม่งั้นแม้แต่แมลงวันตัวเดียวก็อย่าหวังว่าจะบินเข้ามาได้!”
หลินโม่ไม่ได้แสดงความคิดเห็นอะไร
เขามองไปยังโครงกำแพงที่กำลังเร่งก่อสร้างอยู่ไกลๆ แล้วมองไปยังสายการผลิตที่คึกคักอีกครั้ง
“แค่มีกระสุนยังไม่พอ”
หลินโม่หันไปสั่งเย่อิง
“คนของเรา ก็ยังน้อยเกินไป”
หัวใจของเย่อิงเต้นผิดจังหวะไปหนึ่งครั้ง
เธอเข้าใจความหมายของหลินโม่
สี่ขั้วอำนาจเป
