เป็นจริงที่รถราขวักไขว่อีกต่อไป
สิ่งที่มาแทนที่ คือเสียงคำรามทุ้มๆ ของเครื่องกำเนิดไฟฟ้า, เสียงเหล็กกระทบกันดังกังวาน, และเสียงตะโกนที่เต็มไปด้วยพลังดังมาจากไกลๆ
เป็นเสียงของผู้ควบคุมการก่อสร้างอาวุโส
หลินโม่เหลือบดูนาฬิกาข้อมือ เวลาผ่านไปนับตั้งแต่ที่เขาจากมา ประมาณสิบแปดชั่วโมง
เขาดึงประตูม้วนขึ้น
คลื่นความร้อนที่ผสมปนเปไปด้วยฝุ่นดิน, เหงื่อ, และกลิ่นอาหาร ก็พัดเข้ามาปะทะใบหน้า
ร่างของเย่อิง ปรากฏขึ้นที่ประตูเป็นคนแรก ด้านหลังเธอ คือสมาชิกหน่วยคมมีดราตรีที่ติดอาวุธครบมือสองคน
“เจ้านาย กลับมาแล้วเหรอคะ” ในน้ำเสียงของเย่อิง แฝงไปด้วยความผ่อนคลายที่ยากจะสังเกตเห็น
หลินโม่พยักหน้า สายตาของเขามองข้ามเธอไปยังไซต์ก่อสร้างที่สว่างไสว
ภาพตรงหน้า ทำให้เขาประหลาดใจเล็กน้อย
สิบแปดชั่วโมง ไซต์ก่อสร้างทั้งแห่งเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง
บนฐานรากวงแหวนขนาดมหึมา โครงเหล็กสูงห้าเมตรผงาดขึ้นทีละส่วน ภายใต้แสงไฟสปอตไลท์ ราวกับแถวกระดูกสันหลังของยักษ์ที่เงียบงัน ร่างเค้าโครงของกำแพงเมืองเริ่มปรากฏให้เห็น
ผู้รอดชีวิตนับพันคนกำลังวุ่นวายอยู่กับหน้าที่ของตัวเอง เครนยกของยกเหล็กตะแกรงที่ผูกเสร็จแล้วขึ้น คนงานเชื่อมยึดที่สูง ภาพทั้งหมดคึกคัก แต่ก็เป็นระเบียบเรียบร้อย
ไกลออกไป ทหารและผู้ปลุกพลังของสี่ขั้วอำนาจกำลังยืนยาม สังหารซอมบี้ที่ถูกดึงดูดเข้ามา
“ความคืบหน้าไม่เลว” หลินโม่พูด
“ต้องขอบคุณอุปกรณ์ที่คุณนำมา
