บทที่ 97 – ใช้ผู้ปลุกพลังทำงานจิปาถะ โลกยุคสุดท้ายหาคนที่สองไม่ได้แล้ว
หลังจากได้ฟังรายงานของซาโซริ หลินโม่ก็ไม่ได้แสดงความคิดเห็นอะไร
ความสงบนิ่งของเขา ทำให้ซาโซริและพวกรู้สึกใจคอไม่ดี
สามวัน
เวลานี้ เหมือนดาบที่ห้อยอยู่เหนือศีรษะของทุกคน
เมื่อไหร่ที่กระสุนหมด อย่าว่าแต่จะก่อสร้างต่อเลย แค่การป้องกันฝูงซอมบี้ที่ถูกดึงดูดเข้ามา ก็เพียงพอที่จะทำให้ทั้งแคมป์พังทลายลงได้
“คุณหลิน พวกเรา…”
ซาโซริยังอยากจะอธิบาย แต่หลินโม่กลับยกมือขึ้นขัดจังหวะ
“ผมเข้าใจความลำบากของพวกคุณ”
หลินโม่ลุกขึ้น เดินมาที่หน้าร้านขายของชำ มองดูไซต์ก่อสร้างที่คึกคักอยู่ข้างนอก
“คืนนี้เป็นต้นไป พวกคุณไม่ต้องกังวลเรื่องกระสุนอีก”
ประโยคเดียว ทำให้ผู้บัญชาการทั้งสี่คนนิ่งอึ้งไปพร้อมกัน
ซาโซริเป็นคนแรกที่ได้สติ ลมหายใจของเขาถี่ขึ้นเล็กน้อย
“คุณหลิน คุณ… คุณหากระสุนมาได้เหรอครับ?”
ไป๋ลู่ก็รีบแสดงท่าทีตาม “เยี่ยมเลยค่ะ! ถ้ามีกระสุนมาเสริม ต่อให้ซอมบี้มาอีกเท่าไหร่ก็ไม่กลัว!”
หลินโม่ไม่ได้พูดอะไรมาก เพียงแค่สั่งการเย่อิง “ไปตามผู้ควบคุมจ้าวมา”
แม้เย่อิงจะไม่เข้าใจ แต่ก็รีบไปปฏิบัติตามทันที
ซาโซริและคนอื่นๆ ก็มองหน้ากันไปมา ในหัวเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม
แก้ปัญหากระสุน แล้วไปตามหัวหน้าทีมก่อสร้างมาทำไม?
ไม่นาน ผู้ควบคุมการก่อสร้างอาวุโสจ้าวผมขาวก็วิ่งเหยาะๆ เข้ามา บนตัวเขาเต็มไปด้วยฝุ่นดิน แต่ใบหน้ากลับแดงก่ำด้วยความตื่
