วันนี้ ซาโซริมาหาฉันค่ะ”
“เขาบอกว่า อัตราการใช้กระสุน เกินกว่าที่คาดไว้”
เย่อิงเปิดสมุดบันทึกไปอีกหน้าหนึ่ง บนนั้นคือข้อมูลการใช้กระสุนที่เธอประเมินไว้
“เสียงดังที่ไซต์ก่อสร้าง ทั้งเสียงคำรามของเครื่องจักรและแสงไฟ ดึงดูดซอมบี้จรจัดรอบๆ มาหมดเลย”
“แม้จะเป็นแค่ฝูงซอมบี้เล็กๆ ไม่ได้เป็นภัยคุกคามอะไร แต่การกำจัดพวกมัน ก็สิ้นเปลืองกระสุนมาก”
“ถ้ายังใช้อัตรานี้ต่อไป คลังกระสุนของสี่ขั้วอำนาจ ก็คงจะอยู่ได้อีกไม่นาน”
หลินโม่ฟังจบ นิ้วก็เคาะเบาๆ บนโต๊ะ
เขารู้ดีว่า นี่คือสิ่งที่พวกซาโซริกังวลจริงๆ
อาหารและความรู้สึกปลอดภัย สามารถแลกมาซึ่งการยอมทำตามและความขยันขันแข็งชั่วคราวได้
แต่ถ้าปืนในมือของพวกเขากลายเป็นไม้จิ้มฟัน ความมั่นใจที่เพิ่งสร้างขึ้นมานั้น ก็จะพังทลายลงในไม่ช้า หัวหน้าของสี่ขั้วอำนาจก็คงไม่ยอมเอากระสุนทั้งหมดมาใช้ที่นี่แน่ ต่อให้หลินโม่จะให้ค่าตอบแทนเป็นเสบียงมากแค่ไหนก็ตาม
แต่หลินโม่มาครั้งนี้ ก็เพื่อแก้ปัญหานี้โดยเฉพาะ
“ให้พวกเขามาทั้งหมด” หลินโม่สั่งการ
“ค่ะ”
เย่อิงหันหลังออกไป ไม่นาน ซาโซริ, ไป๋ลู่, และผู้บัญชาการอีกสองคน ก็รีบร้อนเดินมาที่หน้าร้านขายของชำ
“คุณหลิน มาแล้วเหรอครับ” ซาโซริทักทายอย่างนอบน้อม
หลินโม่เงยหน้ามองพวกเขา
“ได้ยินว่ากระสุนของพวกคุณไม่พอแล้ว?”
ประโยคเดียว ทำให้หัวใจของทั้งสี่คนเต้นระรัวขึ้นมาทันที
“คุณหลินครับ พวกเราไม่ได้จะมาขอของนะครับ” ซาโซริแข็งใจอธ
