บทที่ 92 – ทำไม่ได้ก็ไปบอกถังเหล่ามา
รถสตาร์ตเครื่อง รถตู้สีขาวก็เคลื่อนตัวเข้าไปในกระแสจราจร
หลินโม่ไม่ได้กลับไปที่ร้านขายของชำ
วัตถุดิบสำหรับทำกระสุนจะมาถึงคืนนี้ ก่อนหน้านั้น เขาต้องเตรียมอุปกรณ์สำหรับแปรรูปของเหล่านี้ให้พร้อม
เขาโทรหาซูหว่านอีกครั้ง
“คุณหลินคะ” เสียงของซูหว่านยังคงนอบน้อมเช่นเคย
“ผมต้องการของชุดใหม่” หลินโม่เข้าเรื่องทันที “เจอกันที่เก่า ผมจะเอารายการของไปให้”
“ได้ค่ะ ท่านถังก็อยู่ที่โรงน้ำชาเหมือนกันค่ะ”
วางสายแล้ว หลินโม่ก็หักพวงมาลัย มุ่งหน้าไปยังโรงน้ำชาจิ้งซิน
ครึ่งชั่วโมงต่อมา รถตู้สีขาวที่คุ้นเคยก็จอดอยู่หน้าโรงน้ำชา
ซูหว่านรออยู่แล้ว แต่วันนี้ข้างๆ เธอยังมีคนอีกคนหนึ่งยืนอยู่
เป็นผู้หญิง อายุราวๆ ยี่สิบห้าถึงยี่สิบหกปี สวมชุดสูทผู้หญิงที่ตัดเย็บอย่างดี ผมยาวรวบไว้ด้านหลังอย่างทะมัดทะแมง
หน้าตาของเธอสวยงาม แต่สีหน้ากลับเย็นชา เมื่อเห็นหลินโม่ลงจากรถ สายตาของเธอก็สำรวจเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า
“คุณหลินคะ นี่คือคุณถังเข่อชิง หลานสาวคนโตของท่านถังค่ะ” ซูหว่านแนะนำ “ต่อไปนี้ ธุรกิจบางส่วนของตระกูลถัง จะให้คุณเข่อชิงเป็นผู้ดูแลค่ะ”
ถังเข่อชิงยื่นมือออกมาเอง เสียงของเธอก็เย็นชาเหมือนสีหน้า “คุณหลิน ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ”
หลินโม่จับมือกับเธอ สัมผัสได้ถึงความเย็นยะเยือก แตะแล้วก็ปล่อยทันที
“สวัสดีครับ”
ทั้งสามคนเดินเข้าไปในโรงน้ำชา บรรยากาศดูเคร่งขรึมกว่าครั้งที่แล้วท
