บทที่ 91 – ของสำเร็จรูปไม่ได้ มีให้แค่วัตถุดิบ
โทรศัพท์วางสายไปแล้ว แต่อธิบดีจางยังคงยกมือค้างไว้ข้างหู แต่หน้าจอโทรศัพท์ก็มืดลงแล้ว
เจ้าหน้าที่บันทึกหนุ่มสาวสองคนไม่กล้าหายใจแรง
นี่เป็นเรื่องที่พวกเขาฟังได้เหรอ?
กระสุน
กระสุนปืนไรเฟิลหนึ่งล้านนัด
กระสุนปืนกลหนักห้าแสนนัด
ยังมีระเบิดมืออีก
ชายหนุ่มที่ชื่อหลินคนนี้ ไม่ได้ล้อเล่น ไม่ได้กำลังหยั่งเชิง
เขาต้องการของพวกนี้จริงๆ
อธิบดีจางรู้สึกว่าต้นคอของเขาเย็นวาบ เหงื่อเย็นเม็ดเล็กๆ ผุดขึ้นมา
เขาอยู่ในตำแหน่งสูงมานานปี จัดการกับเรื่องยุ่งยากมานับไม่ถ้วน แต่ไม่มีเรื่องไหนเลย ที่จะพิลึกพิลั่นและบ้าคลั่งไปกว่าความต้องการในโทรศัพท์เมื่อครู่นี้
ไม่ใช่สิ เขาอยู่กระทรวงพลังงาน ไม่ใช่กระทรวงกลาโหมนะ!
คนหนุ่มสมัยนี้มันห่ามกันขนาดนี้เลยเหรอ
“จอดรถ”
เสียงของอธิบดีจางแหบพร่า
รถเก๋งสีดำค่อยๆ ชิดขอบทาง จอดที่สี่แยกที่ไม่มีคน
“พวกคุณสองคน ลงไป” อธิบดีจางพูดกับหนุ่มสาวสองคนที่อยู่ด้านหลัง
ทั้งสองคนเหมือนได้รับอภัยโทษ รีบผลักประตูลงจากรถทันที
ในรถเหลือเพียงอธิบดีจางกับคนขับ
มุมปากของคนขับสั่นเล็กน้อย
เขาก็อยากลงจากรถเหมือนกันนะ
อธิบดีจางหยิบโทรศัพท์มือถือสีดำออกมาจากที่พักแขน สูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วกดโทรออกไปยังเบอร์ที่ไม่ได้บันทึกชื่อไว้ในรายชื่อติดต่อ
โทรศัพท์ดังสามครั้งก็มีคนรับ
ไม่มีเสียงใดๆ ดังออกมา มีเพียงความเงียบ ราวกับกำลังรอให้เขาเป็นฝ่ายเปิดปา