มา พร้อมกับความกระตือรือร้นและระมัดระวังอย่างจงใจ
ตอนนี้เขานั่งอยู่ในรถประจำตำแหน่งที่กำลังกลับไปยังกระทรวง ในหัวยังคงทบทวนทุกรายละเอียดเมื่อครู่นี้
“อธิบดีจาง คำพูดเกรงใจก็ไม่ต้องพูดแล้ว” เสียงของหลินโม่สงบนิ่งมาก “ในเมื่อเป็นการสนับสนุนในลำดับความสำคัญสูงสุด งั้นผมขอเสนอความต้องการข้อแรกเลยแล้วกัน”
มาแล้ว
อธิบดีจางรู้สึกตื่นตัวขึ้นมาทันที รีบนั่งตัวตรง
เขาเดาว่า ความต้องการข้อแรกของหลินโม่ น่าจะเป็นเรื่องการจัดการหนี้เสียหลายแสนล้านของเทียนเหิง เอเนอร์จี้ หรือไม่ก็หวังให้รัฐเข้าหน้าประสานงานความสัมพันธ์กับซัพพลายเออร์ต่างประเทศ
“เชิญคุณว่ามาได้เลยครับ เราจะให้ความร่วมมืออย่างเต็มที่แน่นอน”
หลินโม่พิงเบาะคนขับของรถตู้ มองออกไปนอกหน้าต่าง แล้วพูดเบาๆ
“ผมต้องการกระสุน”
ปลายสาย เงียบไปนาน
อธิบดีจางถึงกับเผลอเอาโทรศัพท์ออกจากหู มองดูหน้าจอ เพื่อให้แน่ใจว่าการสนทนายังไม่ถูกตัด
“…คุณหลินครับ” เขาพูดอย่างหยั่งเชิง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความไม่แน่ใจ “เมื่อครู่คุณพูดว่าอะไรนะครับ? สัญญาณไม่ค่อยดี ผมฟังไม่ชัด”
“ผมบอกว่า ผมต้องการกระสุน”
“กระสุนปืนไรเฟิล 7.62 มม. หนึ่งล้านนัด”
“กระสุนปืนกลหนัก 12.7 มม. ห้าแสนนัด”
“ระเบิดมือก็เอามาหน่อยแล้วกัน เผื่อไว้ไม่เสียหาย”
ในโทรศัพท์ เหลือเพียงความเงียบสงัดราวกับตาย
อธิบดีจางรู้สึกว่าฝ่ามือของเขาชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็น
เขาคิดว่าหลินโม่จะขอเงิน, ขอนโยบาย, ขอวั
