บทที่ 86 – บนกำแพงเมืองต้องมีช่องยิง!
เวลาตีหนึ่ง กองกำลังสับเปลี่ยนเดินทางมาถึงรอบนอกจัตุรัสภายใต้ความมืดมิด
เครื่องยนต์รถบรรทุกดับลง เหล่าทหารกระโดดลงจากรถ ก็เห็นเพื่อนทหารที่กำลังเตรียมตัวจะถอนกำลังทันที
ทหารที่ปฏิบัติหน้าที่รอบแรก แต่ละคนพุงกาง คาบบุหรี่ในปาก ใบหน้าเต็มไปด้วยความเกียจคร้านอย่างพึงพอใจ
ในอากาศยังคงมีกลิ่นเนื้อและกลิ่นยาสูบที่ยังไม่จางหาย กระตุ้นต่อมรับรสของกองกำลังที่มาใหม่ได้อย่างรุนแรง
“ให้ตายสิ ดูท่าทางพวกมันสิ กินดีอยู่ดีน่าดู”
ทหารคนหนึ่งที่เพิ่งลงจากรถ อดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลาย
“ไม่ใช่แค่ดีธรรมดา”
ทหารจากฐานที่มั่นผาหินคนหนึ่งที่เพิ่งส่งมอบตำแหน่งเสร็จและกำลังจะขึ้นรถกลับไปนอนได้ยินเข้าพอดี เขาหัวเราะพลางตบไหล่ทหารคนนั้น
“กับข้าวแปดอย่างซุปหนึ่งอย่างเลยนะ! อาหารของหัวหน้าราชาหินก็คงไม่ขนาดนี้มั้ง! แต่ไม่ต้องห่วงเพื่อน คุณหลินไม่เอาเปรียบพวกนายแน่”
พูดจบ เขาก็ฮัมเพลงไม่เป็นเพลง ปีนขึ้นรถบรรทุกที่กำลังจะกลับฐานที่มั่นไป
ผู้บัญชาการที่มาใหม่ทั้งสี่คนรวมพลแล้ว กำลังจะจัดเวรยาม เย่อิงก็เดินเข้ามาพร้อมกับสมาชิกหน่วยคมมีดราตรีไม่กี่คน
เธอไม่ได้พูดอะไร แค่ให้ลูกน้องนำกล่องกระดาษที่เปิดอยู่หลายใบไปวางไว้หน้าฐานที่มั่นของแต่ละขั้วอำนาจ
ในกล่อง คือบุหรี่ซองใหม่เอี่ยม
“ของขวัญจากคุณหลินสำหรับพี่น้องกะดึก คนละซองจะได้ตาสว่าง สูบหมดแล้วมาเอาใหม่ได้ ไม่อั้น!”
เสียงของเย่อิ
