ริยาของคนรอบข้าง
เขามองไปที่เย่อิง
“เริ่มได้”
“ไปหาพวกวิศวกรกับช่างเทคนิคออกมา ให้พวกเขาตรวจสอบอุปกรณ์ เตรียมสตาร์ตเครื่อง”
“ให้ช่างไฟที่รู้เรื่องมาสตาร์ตเครื่องปั่นไฟ แล้วติดตั้งอุปกรณ์ส่องสว่างพวกนี้ ฉันต้องการให้ที่นี่สว่างเหมือนกลางวัน”
“คนที่เหลือแบ่งกลุ่ม เคลียร์พื้นที่สำหรับฐานราก เตรียมวางเหล็กเส้น”
เย่อิงไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย เธอยกโทรโข่งขึ้น เสียงของเธอดังก้องไปทั่วทั้งจัตุรัส
“ทุกคนที่มีประสบการณ์ด้านวิศวกรรม ออกมา!”
“ช่างไฟฟ้า, ช่างเชื่อม, ช่างประปา, ช่างเหล็ก, ช่างคอนกรีต! ใครเคยทำงานพวกนี้มาก่อน มายืนฝั่งซ้าย!”
“ใครขับรถขุด, รถปราบดิน, เครนได้ ไปฝั่งขวา!”
“ใครติดตั้งระบบไฟฟ้าในพื้นที่ได้ มายืนตรงกลาง!”
“เคลื่อนไหวได้แล้ว!”
ฝูงชนเกิดความวุ่นวายชั่วครู่ จากนั้นก็เริ่มแยกย้ายกันไป
ผู้รอดชีวิตในเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง หน้าตาซูบซีด เดินออกมาจากฝูงชนทีละคน
พวกเขาอาจจะไม่ได้สัมผัสเครื่องมือที่เคยใช้หาเลี้ยงชีพมานานมากแล้ว แต่ในตอนนี้ เมื่อได้เห็นฝูงอสูรเหล็กที่คุ้นเคย ความทรงจำบางอย่างที่ฝังลึกอยู่ในกระดูกก็ถูกปลุกขึ้นมา
ชายชราผมขาวคนหนึ่งเดินมาอยู่หน้าเย่อิง ในดวงตาที่ขุ่นมัวของเขา มีแววของความตื่นเต้นที่เก็บไว้ไม่อยู่
“ฉันเป็นผู้ควบคุมการก่อสร้างมาทั้งชีวิต ตั้งแต่ฐานรากยันปิดยอดตึก รู้หมดทุกอย่าง”
เย่อิงมองเขาแวบหนึ่ง แล้วพยักหน้า
“คุณ รับผิดชอบประสานงานด้านเทคนิคทั้งหมด”
จาก
