บทที่ 82 – อยู่กับคุณหลิน สามวันกินเก้ามื้อ
แสงสุดท้ายของวันค่อยๆ จางหายไป ความมืดเข้าปกคลุมซากปรักหักพัง แต่จัตุรัสกลางกลับสว่างไสวดุจกลางวัน
เครื่องกำเนิดไฟฟ้ากำลังสูงสิบกว่าเครื่องส่งเสียงคำรามอย่างต่อเนื่อง สปอตไลท์ที่ติดตั้งชั่วคราวนับร้อยดวงส่องสว่างทั่วทั้งไซต์ก่อสร้างจนไม่มีเงาแม้แต่น้อย
เสียงเหล็กกระทบกัน, เสียงคำรามของเครื่องจักร, เสียงตะโกนของหัวหน้าคนงาน, ผสมผสานกันเป็นบทเพลงอันดุเดือดแห่งยุคอุตสาหกรรม
ผู้ควบคุมการก่อสร้างอาวุโสยืนอยู่บนที่สูง มองดูภาพอันคึกคักตรงหน้า ดวงตาที่ขุ่นมัวของเขาสะท้อนแสงไฟ
เหล็กเส้นเกิดประกายไฟภายใต้เครื่องตัด, รถปราบดินดันแผ่นปูนที่ถูกทิ้งลงไปในหลุมลึก, คนงานตะโกนให้จังหวะ ช่วยกันยกเหล็กเส้นฐานรากที่จัดการแล้วลงไปในร่องที่ขุดไว้
เขาจำไม่ได้แล้วว่าไม่ได้เห็นภาพแบบนี้มานานแค่ไหนแล้ว
หลังจากภัยพิบัติ ผู้รอดชีวิตต่างหลบๆ ซ่อนๆ ไม่มีใครอยาก หรือมีความสามารถที่จะทำการก่อสร้างขนาดใหญ่ได้เลย
แต่ตอนนี้ ณ ใจกลางของซากปรักหักพังแห่งนี้ กำแพงเมืองที่แท้จริงกำลังจะผงาดขึ้นจากฐานราก
“ตั้งใจกันหน่อยโว้ย! ยิ่งทำเสร็จเร็ว ก็ยิ่งได้กินข้าวเร็ว!”
ผู้ปลุกพลังจากหน่วยคมมีดราตรีคนหนึ่งตะโกนขึ้น ข้างๆ เขา ในหม้อสนามขนาดใหญ่หลายใบ ชิ้นเนื้อกำลังเดือดพล่านอยู่ในน้ำซุปข้นคลั่ก กลิ่นหอมเย้ายวนราวกับมีตะขอ คอยเกี่ยววิญญาณของทุกคน
ไม่มีใครอู้งาน
ที่นี่ การออกแรงเพิ่มหนึ
