ะถุงมือที่หลินโม่จัดหาให้ เริ่มใช้เครื่องมือพื้นฐานที่สุดงัดแงะพื้นปูนที่แตกร้าว ขนย้ายเศษหิน
ภาพของคนนับพันทำงานพร้อมกันนั้น ยิ่งใหญ่และน่าทึ่ง
เหงื่อชุ่มเสื้อผ้าที่ขาดรุ่งริ่งของพวกเขา แต่ไม่มีใครบ่นสักคำ
เพราะที่ขอบของไซต์ก่อสร้าง หม้อสนามขนาดใหญ่หลายใบได้ถูกตั้งขึ้นแล้ว ข้างในกำลังเคี่ยวซุปเนื้อข้นคลั่ก กลิ่นหอมยั่วยวนของมันลอยไปทั่วท้องฟ้าของจัตุรัส กลายเป็นแรงผลักดันที่แข็งแกร่งที่สุดของทุกคน
ห้องบัญชาการฟางโจว
บนหน้าจอขนาดใหญ่ ภาพเรียลไทม์จากโดรนแสดงทุกอย่างที่เกิดขึ้นในจัตุรัสอย่างชัดเจน
กัปตันและไป๋ลู่ยืนเคียงข้างกัน นิ่งเงียบอยู่นาน
“พี่คะ เขาคิดจะสร้างเมืองจริงๆ” เสียงของไป๋ลู่แหบแห้งเล็กน้อย
ตั้งแต่หลินโม่ประกาศแผน จนถึงตอนนี้ที่เครื่องยนต์คำราม ใช้เวลาเพียงไม่กี่ชั่วโมง
ซากปรักหักพังที่มองไม่เห็นความหวังแห่งนี้ กลับถูกเติมเต็มด้วยพลังชีวิตที่แตกต่างไปอย่างสิ้นเชิง เพียงเพราะเจตจำนงของคนคนเดียว
“เขาไม่ได้กำลังสร้างเมือง” เสียงของกัปตันเบามาก แต่แฝงไปด้วยความจริงจังอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
“เขากำลังสร้างระเบียบใหม่”
“เธอดูผู้รอดชีวิตเหล่านั้นสิ พวกเขามีงานทำ มีอาหาร มีความหวัง ดูทหารพวกนั้นสิ พวกเขากำลังต่อสู้เพื่อปกป้องความหวังนี้ ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนหมุนรอบตัวเขาคนเดียว”
ไป๋ลู่มองตามความคิดของกัปตัน ที่ขอบของภาพ ทหารของฟางโจวกำลังอาศัยที่กำบัง ยิงซอมบี้ประปรายที่ถูกเสีย
