หมดเรี่ยวแรงจนทรุดตัวนั่งลงบนโซฟาหนังแท้, ปากเคี้ยวคำพูดที่ไม่มีความหมายนี้ซ้ำไปซ้ำมา
เขาคิดไม่ตก
เครื่องจักรเครื่องนั้น, “การหลอมรวมด้วยการทำให้เป็นละอองในสุญญากาศด้วยคลื่นอัลตราโซนิก” นั้น, สารละลายที่ลอยอยู่กลางอากาศนั้น…
ภาพเหล่านั้น, ในหัวของเขาฉายซ้ำไปซ้ำมา, ทุกรายละเอียดชัดเจนไม่มีที่ติ
เป็นเรื่องหลอกลวงเหรอ?
เขาหวังว่านั่นจะเป็นเรื่องหลอกลวง
แต่เลนส์กล้องของพี่จาง, คือการถ่ายติดกับอุปกรณ์, ไม่มีมุมและแสงเงาใดๆ ที่สามารถใช้ประโยชน์ได้
นั่นคือช่างภาพที่เขาไว้วางใจที่สุด, ใช้อุปกรณ์ที่เขาวางใจที่สุด
กริ๊งๆๆ—
บนโต๊ะทำงาน, โทรศัพท์เข้ารหัสสีแดงเครื่องนั้น, ก็ดังขึ้นอย่างแหลมแสบหูทันที
นี่คือสายด่วนที่เขาใช้ติดต่อกับผู้บริหารระดับสูงสุดของธนาคาร
ร่างกายของโจวเจิ้นสั่นสะท้านขึ้นมาทันที
เขาจ้องเขม็งไปที่โทรศัพท์เครื่องนั้น, เหมือนกำลังดูงูพิษที่พร้อมจะฉกคน, ลังเลไม่กล้ายื่นมือออกไป
เสียงโทรศัพท์, ดังไม่หยุด, เหมือนกำลังเร่งให้เขาเดินไปยังแท่นประหารของตัวเอง
ในที่สุด, เขาก็ฝืนใจลุกขึ้น, เดินโซซัดโซเซไป, หยิบหูโทรศัพท์ขึ้นมา
“…ฮัลโหล”
เสียงของเขาแหบแห้ง, แม้แต่ตัวเองก็ยังรู้สึกแปลก
“ท่านประธานโจว”
ปลายสาย, มีเสียงผู้ชายที่เยือกเย็นอย่างผิดปกติ, กระทั่งเรียกได้ว่าเย็นชาดังขึ้น
คือผู้อำนวยการฝ่ายสินเชื่อของธนาคารเจี้ยนซิง, ผู้จัดการหลี่
คนที่ปกติจะพยักหน้าก้มหัวให้เขา, พูดแต่ “ท่านประธ
