บทที่ 59 – พรุ่งนี้ฉันจะรอดูเธอร้องไห้
หวังฮ่าวจับข้อมือของจางเชี่ยน ลากเธอออกจากร้านตัดเสื้อที่ทำให้เขาเสียหน้าอย่างสิ้นเชิง
ลมเย็นข้างนอกพัดมา สมองที่ร้อนรุ่มเพราะความโกรธและความอัปยศของเขาก็พอจะสงบลงได้บ้าง
แต่เปลวไฟที่ลุกโชนอยู่ในอกของเขา กลับไม่มีทีท่าว่าจะดับลงเลยแม้แต่น้อย
“หวังฮ่าว ช้าหน่อยสิ เจ็บนะ…” จางเชี่ยนถูกเขาลากจนโซเซ ข้อมือเจ็บแสบจนทนไม่ไหว ต้องบ่นออกมา
หวังฮ่าวสะบัดมือเธอทิ้งอย่างแรง หันกลับมาจ้องเธอด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอย
“เจ็บ? เธอยังรู้จักเจ็บเหรอ? เมื่อกี้ในร้าน ตอนที่ฉันถูกคนอื่นเขาดูถูกเหมือนหมาตัวหนึ่ง ทำไมเธอไม่พูดอะไรเลย?”
ตอนนี้ในหัวของเขามีแต่ใบหน้าที่สงบนิ่งจนน่ารังเกียจของหลินโม่
ประโยคที่ว่า “ฉันยินดีต้อนรับคุณ พาสื่อของคุณมาด้วยกัน” เหมือนหนามพิษที่แทงลึกลงไปในจุดที่อ่อนไหวที่สุดในใจของเขา
นั่นไม่ใช่การยั่วยุ ยิ่งไม่ใช่การข่มขู่
นั่นคือการให้ทานอย่างสิ้นเชิง ที่ไม่ได้เห็นเขาอยู่ในสายตาเลยแม้แต่น้อย
เหมือนผู้ใหญ่ที่มองเด็กที่กำลังอาละวาด ขี้เกียจที่จะถือสา โยนลูกอมให้เม็ดหนึ่ง ให้ไปเล่นข้างๆ เอง
ความรู้สึกแบบนี้ มันทำให้เขาทรมานกว่าการที่เจียงอี้เปิดโปงเรื่องที่บ้านของเขาต่อหน้าสาธารณชนเป็นร้อยเท่า พันเท่า!
“ฉัน… ฉันตอนนั้นตกใจจนทำอะไรไม่ถูกนี่นา” จางเชี่ยนถูกเขาตะคอกจนหดคอ แก้ตัวอย่างน้อยใจ “ใครจะไปรู้ว่าผู้หญิงคนนั้นจะเก่งขนาดนั้น แม้แต่