บทที่ 58 – ฉันยินดีต้อนรับคุณมานะ
ช่างฝีมืออาวุโสละสายตาที่กำลังพินิจพิเคราะห์ รับนามบัตรมาอย่างนอบน้อม วางลงบนถาดกำมะหยี่ข้างๆ อย่างระมัดระวัง
“ได้ครับ ท่านประธานเจียง พรุ่งนี้เก้าโมงเช้า จะส่งให้ตรงเวลาแน่นอนครับ”
เจียงอี้พยักหน้า ไม่ได้มองคู่หนุ่มสาวที่หน้าซีดเผือดคู่นั้นอีก หันไปพูดกับหลินโม่
“ไปกันเถอะ กลับได้แล้ว”
หลินโม่ถอดเสื้อสูทออก ยื่นให้พนักงานข้างๆ แล้วเปลี่ยนกลับเป็นชุดเดิมของตัวเอง
ตลอดกระบวนการ เขาไม่ได้แม้แต่จะชายตามองไปทางหวังฮ่าวและจางเชี่ยนเลย
การเมินเฉยอย่างสิ้นเชิงที่มาจากก้นบึ้งของหัวใจนี้ เหมือนเหล็กเผาไฟที่ร้อนแดง แทงลึกลงไปในความภาคภูมิใจของหวังฮ่าวอย่างแรง
ความรู้สึกเหนือกว่าทั้งหมดที่เขาเพิ่งจะสร้างขึ้นมา ถูกคำพูดไม่กี่ประโยคของเจียงอี้ทำลายจนไม่เหลือชิ้นดี
ตอนนี้ เขายังต้องทนรับความอัปยศที่ถูกมองเป็นอากาศธาตุนี้อีก
ในตอนที่หลินโม่และเจียงอี้กำลังจะเดินออกจากร้าน แรงกระตุ้นที่ผสมปนเปกันระหว่างความสิ้นหวังและความบ้าคลั่ง ก็ขับเคลื่อนให้หวังฮ่าวกระโจนเข้าไปอย่างแรง
เขาไม่ได้ไปขวางคน แต่เหมือนกำลังคว้าฟางเส้นสุดท้าย คว้านามบัตรบนถาดกำมะหยี่นั้นมาใบหนึ่ง
เขาอยากจะดูว่า ผู้หญิงคนนี้เป็นใครกันแน่!
การ์ดสีดำ เนื้อแข็ง ขอบปั๊มทองเข้ม
คำสองคำที่สะดุดตา แทงเข้ามาในดวงตาของเขา
บริษัท หย่วนซิง เทคโนโลยี
ประธาน, เจียงอี้
“บริษัท หย่วนซิง เทคโนโลยี…”
หวังฮ่าวพึมพำชื่อ