บเรียบเหมือนกำลังเล่าเรื่องจริงเปิดปาก
“คุณคิดว่าบริษัท หย่วนซิง เทคโนโลยีเป็นเรื่องหลอกลวง”
นี่ไม่ใช่คำถาม
หวังฮ่าวตะลึงไปชั่วครู่ จากนั้นก็ยิ้มอย่างดุร้าย “ไม่งั้นล่ะ? คนทั้งโลกรู้ว่าพวกแกเป็นพวกหลอกลวง! ของที่จะเจ๊งพรุ่งนี้!”
จางเชี่ยนพูดแทรกเสียงแหลม “นี่ต้องคิดด้วยเหรอ? ไม่ใช่พวกหลอกลวงแล้วจะเป็นอะไร? หลินโม่ นายนี่มันยิ่งอยู่ยิ่งถอยหลังนะ แม้แต่พวกหลอกลวงก็ยังเห็นเป็นของดี!”
สายตาของหลินโม่ ในที่สุดก็เลื่อนจากใบหน้าของหวังฮ่าว มายังใบหน้าของจางเชี่ยน
เขามองเธอแวบหนึ่ง
แค่แวบเดียวนั้น คำพูดแคลนแคลนทั้งหมดที่เหลือของจางเชี่ยน ก็ติดอยู่ในลำคอ พูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว
นั่นคือสายตาที่มองคนแปลกหน้า ไม่เจืออารมณ์ใดๆ ไม่มีรัก, ไม่มีเกลียด, กระทั่งไม่มีความรังเกียจ เหมือนกำลังมองก้อนหินข้างทาง, ต้นไม้ต้นหนึ่ง
ความรู้สึกที่ไม่ถูกใส่ใจอย่างสิ้นเชิงและสมบูรณ์ ทำให้เธอหนาวไปทั้งตัว
หลินโม่ละสายตา มองไปยังหวังฮ่าวอีกครั้ง
“สายป่านของบริษัท หงต๋า คอนสตรัคชั่น ขาดจริงๆ หรือไม่”
“พ่อของคุณยักยอกเงินกู้จริงๆ หรือไม่”
“เรื่องพวกนี้ไม่สำคัญ”
หลินโม่หยุดเล็กน้อย ให้คำแนะนำที่ทำให้หวังฮ่าวไม่มีวันลืมไปตลอดชีวิต
“พรุ่งนี้สิบโมงเช้า เขตอุตสาหกรรมตะวันออกเมือง โรงผลิตหมายเลขสามของบริษัท หย่วนซิง เทคโนโลยี”
“ฉันยินดีต้อนรับคุณ พาสื่อของคุณมาด้วยกัน”
พูดจบ เขาไม่ได้มองสองคนที่ยืนนิ่งอึ้งอยู่อีก เบี่ยงตัว
