บทที่ 57 – ไก่งามเพราะขน คนงามเพราะแต่ง
หลินโม่ก้มลงมองเสื้อยืดกับกางเกงยีนส์ของตัวเอง ในโรงผลิตที่สว่างไสวไปด้วยแสงไฟ การแต่งตัวแบบนี้ดูสบายๆ และเป็นกันเอง
แต่บนเวทีที่คนทั่วโลกจับตามองในวันพรุ่งนี้ นี่อาจจะหมายถึงความไม่ใส่ใจและไม่มีความมั่นใจ
ตอนนี้เขาไม่ใช่แค่หลินโม่ เขาคือประธานบริษัท หย่วนซิง เทคโนโลยี
“คุณพูดถูก” หลินโม่ยอมรับอย่างตรงไปตรงมา
การรู้จักรับฟังความคิดเห็นของผู้อื่นก็เป็นข้อดีอย่างหนึ่งของหลินโม่
เจียงอี้ไม่ได้พูดอะไรยืดยาวอีก เปิดประตูรถขึ้นไปนั่งที่ตำแหน่งข้างคนขับโดยตรง
ครึ่งชั่วโมงต่อมา รถตู้สีขาวจอดอยู่ที่ลานจอดรถใต้ดินของห้างสรรพสินค้าที่หรูหราที่สุดในเมือง
รอบๆ มีแต่รถหรู รถตู้สีขาวคันนี้ดูไม่เข้าพวกอย่างยิ่ง ดึงดูดสายตามาไม่น้อย
เจียงอี้ทำเป็นไม่เห็น เธอพาหลินโม่ เดินตรงเข้าไปยังร้านตัดเสื้อผ้าบุรุษที่ไม่มีสินค้าใดๆ วางโชว์อยู่ในตู้กระจก
การตกแต่งภายในร้านเป็นโทนไม้สีเข้มที่ดูสุขุม ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นหนังและแคชเมียร์ผสมกัน
ช่างฝีมืออาวุโสผมขาวสวมแว่นตากรอบทองคนหนึ่งเป็นผู้ต้อนรับพวกเขา
เจียงอี้ไม่ได้ไปดูแบบที่ตัดสำเร็จแล้ว พูดกับช่างฝีมืออาวุโสโดยตรง
“เราต้องการสูทที่ใส่ได้พรุ่งนี้ชุดหนึ่ง”
“เวลากระชั้นชิดมาก” ช่างฝีมืออาวุโสขยับแว่น น้ำเสียงราบเรียบ “แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะทำไม่ได้”
“สีเทาเข้ม กระดุมแถวเดียว ปกแหลม” เจียงอี้พูดเร็วมาก เหมือนกำลังออกคำสั่ง “
