ยัดญาติเจ็ดคนเข้ามาอยู่ในฝ่ายพลาธิการ รับเงินเดือนสูง แต่ไม่เคยมาทำงาน”
“เอาเงินเดือนคืนมา แล้วไสหัวไป”
“…”
ชื่อแล้วชื่อเล่า
เรื่องอื้อฉาวแล้วเรื่องเล่า
เสียงของหลินโม่ เหมือนเครื่องจักรพิพากษาที่เย็นชา เอ่ยชื่อของทุกคนออกมาอย่างแม่นยำ พร้อมกับหลักฐานความผิดที่พวกเขาคิดว่าแนบเนียนไร้ที่ติ
ผู้บริหารทุกคนที่ถูกเอ่ยชื่อ เหมือนถูกจับเปลื้องผ้าโยนทิ้งกลางหิมะ ไม่มีที่ให้หลบซ่อน
ไม่มีการแก้ตัว
เพราะสิ่งที่หลินโม่อ่านออกมา ทั้งหมดคือความจริง
ไม่มีการร้องขอความเมตตา
เพราะบนใบหน้าที่อ่อนเยาว์นั้น หาอารมณ์ที่เรียกว่า “ความเมตตา” ไม่เจอเลย
ทั้งโรงผลิต เงียบสงัด
พนักงานธรรมดาที่เมื่อครู่ยังซุบซิบกันอยู่ ตอนนี้ทุกคนกลั้นหายใจ ไม่กล้าหายใจแรง
พวกเขามองเหล่าผู้บริหารที่วันๆ ทำตัวสูงส่ง วางมาดใหญ่โต ตอนนี้แต่ละคนหน้าซีดเผือด หมดอาลัยตายอยาก ราวกับถูกถอดกระดูกสันหลังออกไป
ในขณะที่สับสนและไม่สบายใจ ก็รู้สึกสะใจอย่างบอกไม่ถูก
แม่*เอ๊ย, พวกแกก็มีวันนี้เหมือนกัน!
ในที่สุด หลินโม่ก็อ่านชื่อสุดท้ายจบ
ทีมผู้บริหารของบริษัท หย่วนซิง เทคโนโลยีในอดีต ตอนนี้เหมือนไก่ชนที่พ่ายแพ้ รวมตัวกันอย่างห่อเหี่ยว ไม่มีมาดเหมือนก่อนหน้านี้แม้แต่น้อย
ใบหน้าของจ้าวคุนต๋าซีดจนไร้สีเลือด เขามองหลินโม่ ริมฝีปากสั่นระริก แต่กลับพูดอะไรไม่ออกแม้แต่คำเดียว
หลินโม่ไม่ได้มองผู้บริหารที่เรียกกันว่าพวกนี้เลยแม้แต่น้อย สายตาของเขาไป
