หยุดอยู่ที่หัวหน้าวิศวกรที่กำลังหมดอาลัยตายอยากคนนั้น เฉินจิ้งซง
เฉินจิ้งซงก็มองเขา
“ผม… ผมไม่ได้ยักยอกเงินแม้แต่สลึงเดียว” เสียงของเขาแหบพร่า เป็นการแก้ต่างให้ตัวเองครั้งสุดท้าย
“ฉันรู้” หลินโม่ตอบกลับอย่างเฉยเมย
ในแววตาของเฉินจิ้งซง กลับมามีประกายความหวังอันริบหรี่อีกครั้ง
“ปัญหาของแก ไม่ใช่ความโลภ” ประโยคต่อไปของหลินโม่ กลับผลักเขาลงสู่ขุมนรกอย่างสิ้นเชิง
“แต่เป็นความไร้ความสามารถ”
“ได้ทรัพยากรมากที่สุดในบริษัท ใช้เวลาไปสามปี ส่งมอบขยะกองหนึ่งที่แม้แต่ตัวเองก็ยังหลอกไม่ได้ หัวหน้าวิศวกรอย่างแก สร้างความเสียหายให้หย่วนซิง มากกว่าพวกเขาทั้งหมดรวมกันเสียอีก”
“เพราะฉะนั้น แกก็ไสหัวไปด้วย”
