าจะมาที่นี่วันนี้ ก็อาจจะได้รับคำสั่งจากราชาหินมาแล้ว”
สายตาของไป๋ลู่กวาดผ่านหวงเฟิง ก่อนจะไปหยุดอยู่ที่ใบหน้าของศาสตราจารย์จี้
“แล้วราชินีผึ้งของรังผึ้งล่ะ? ปราชญ์ของที่หลบภัยประภาคารล่ะ? พวกเขาจะเลือกยังไง?”
คำถามนี้ทำให้อากาศที่เคยจอแจรอบๆ ราวกับแข็งตัว
ซาโซริ, ไป๋ลู่, หวงเฟิง, ศาสตราจารย์จี้
พวกเขาต่างเป็นผู้มีอำนาจระดับสูงในกองกำลังของตน เป็นผู้บัญชาการที่ออกคำสั่งในสนามรบ
แต่พวกเขา ไม่ใช่ผู้นำที่แท้จริง
เหนือพวกเขาขึ้นไป ยังมี “ราชาหิน” ของฐานที่มั่นผาหิน, “ราชินีผึ้ง” ของรังผึ้ง, “ปราชญ์” ของที่หลบภัยประภาคาร และ “กัปตัน” ผู้ลึกลับที่สุดของฟางโจว
ฐานที่มั่นผาหินเลือกที่จะก้มหัว แล้วพวกเขาล่ะ
จะยอมจำนน หรือจะต่อต้าน?
นี่เป็นคำถามที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้
ความคิดที่จะต่อต้านแวบเข้ามาในหัวของหวงเฟิงเพียงชั่วครู่ ก็ถูกเขาดับมันทิ้งไปเอง
ต่อต้านอะไร? ใช้อะไรต่อต้าน?
ทหารไม่ใช่คนตาบอด ต่อให้พวกเขาไม่เข้าใจภาพรวม อย่างน้อยก็รู้ว่าใครที่ทำให้พวกเขาอิ่มท้องได้
ส่วนผู้ปลุกพลังของสี่กองกำลังหลัก…
พวกเขายิ่งมองโลกตามความเป็นจริงมากกว่า
ที่ของคุณหลินไม่เพียงแต่มีอาหารและน้ำดื่ม ยังมีของฟุ่มเฟือยอย่างบุหรี่และเหล้าอีกด้วย
ให้พวกเขาไปต่อกรกับคุณหลิน ไม่หันกลับมาเล่นงานกันเองทันทีก็ถือว่าดีแค่ไหนแล้ว
รองหัวหน้าที่สามของขวานศึกก็เป็นตัวอย่างให้เห็นแล้วว่าเสบียงสำคัญแค่ไหน
ไม่มีข้าวกิน ใครจะสนว่
