งไปยังชั้นใต้ดินสามอย่างราบรื่น
ประตูลิฟต์เลื่อนเปิดออกอย่างเงียบเชียบ
ตรงหน้าคือทางเดินที่สร้างจากโลหะผสมพิเศษ ปลายทางคือประตูนิรภัยทรงกลมที่หนาจนน่าตกใจ
หวังฉงหมิงรีบเดินเข้าไป ที่แผงควบคุมข้างประตู ป้อนรหัสที่ซับซ้อนยาวเหยียดเข้าไป
คลิก
แกนล็อคเชิงกลที่หนักอึ้งเริ่มหมุน เกิดเสียงโลหะเสียดสีกันที่แสบแก้วหู
ประตูนิรภัยค่อยๆ เลื่อนไปด้านข้าง อากาศเย็นที่เจือไปด้วยกลิ่นโอโซนพัดออกมาปะทะใบหน้า
ห้องเซิร์ฟเวอร์หลัก
ตู้แร็คสีดำสูงใหญ่เรียงรายอย่างเป็นระเบียบ ไฟสัญญาณนับไม่ถ้วนส่องสว่างในความมืด รวมกันเป็นทะเลดาวสีน้ำเงินเข้ม
ใจกลางห้อง คืออาร์เรย์หลักที่ถูกครอบด้วยกระจก หมอกสีขาวของไนโตรเจนเหลวอุณหภูมิต่ำไหลเอื่อยอยู่ข้างใน
“เจอแล้ว!” เสียงของหวังฉงหมิงสั่นเทาเพราะความตื่นเต้น
ศาสตราจารย์จี้ก็รีบเดินตามเข้าไป ช่างเทคนิคที่เขาพามาก็กระจายตัวทันที นำอุปกรณ์ภายนอกทีละชิ้นเชื่อมต่อเข้ากับพอร์ตของเซิร์ฟเวอร์
“เริ่มคัดลอก” ศาสตราจารย์จี้ออกคำสั่ง
บนหน้าจอของโน้ตบุ๊กเครื่องหนึ่ง แถบความคืบหน้าสีเขียวก็เริ่มเคลื่อนไปข้างหน้าอย่างช้าๆ และมั่นคง
“ติดต่อคุณหลิน ประภาคารถึงตำแหน่งเป้าหมายแล้ว กำลังคัดลอกข้อมูล คาดว่าจะใช้เวลาสี่สิบนาที” ศาสตราจารย์จี้รายงานผ่านวิทยุสื่อสารอย่างสงบนิ่ง
“รับทราบ”
…
ในเวลาเดียวกัน ที่โรงงานผลิตขนาดมหึมาในเขตตะวันออก
หัวของซอมบี้ตัวสุดท้าย ถูกซาโซริใช้พานท้ายปืนทุบจนแห
