ริง
บะหมี่ถ้วย, บิสกิต, กระป๋อง, น้ำดื่มบรรจุขวด… สินค้าต่างๆ กองเป็นภูเขา
จ่ายเงินค่าของไปสองล้าน หลินโม่ก็เริ่มใช้วิธีขนส่งแบบ “มดขนของ” ของเขาอีกครั้ง
เขาไปกลับระหว่างเมืองค้าส่งกับนิคมอุตสาหกรรมร้างนั่นครั้งแล้วครั้งเล่า
หลังจากเติมอาหารและน้ำดื่มจนเต็มคลังมิติไปกว่าครึ่ง หลินโม่ก็ไม่ได้หยุดพักแม้แต่น้อย
เขายังมีของที่สำคัญกว่าต้องซื้อ
ยารักษาโรค
ในโลกที่พังทลายนั้น ยาปฏิชีวนะธรรมดากล่องหนึ่ง มูลค่าของมันสูงกว่าทองคำมาก
หลินโม่ขับรถมาถึงถนนค้าส่งยาและเครื่องมือแพทย์ของเมือง
เขาไม่ได้เลือกบริษัทใหญ่ๆ ที่หน้าร้านดูดี แต่เลี้ยวเข้าไปในซอยเล็กๆ ที่เงียบสงบ หาบริษัทเครื่องมือแพทย์ที่ไม่สะดุดตาแห่งหนึ่ง
“สวัสดีครับ ซื้อยา”
ในร้าน ชายวัยกลางคนสวมแว่นตากรอบทองเงยหน้าขึ้นจากสมุดบัญชี มองหลินโม่ด้วยสายตาที่พินิจพิจารณา
“ใบสั่งยา หรือใบอนุญาตจัดซื้อของโรงพยาบาล” น้ำเสียงของผู้ชายคนนั้นเป็นทางการ
“ไม่มี” คำตอบของหลินโม่สั้นกระชับ
คิ้วของผู้ชายคนนั้นขมวดเข้าหากันในทันที
ไม่ใช่เพื่อน คุณไม่แสดงเลยเหรอ
“งั้นขายไม่ได้”
หลินโม่ไม่ขยับ
เขาแค่หยิบโทรศัพท์ออกมาเงียบๆ เปิดยอดเงินคงเหลือในธนาคาร แล้วก็หันหน้าจอไป วางไว้บนเคาน์เตอร์ตรงหน้าผู้ชายคนนั้น
เลข “0” ที่ยาวเหยียดและสว่างจ้านั่น เหมือนค้อนหนักๆ ที่ทุบลงบนม่านตาของผู้ชายคนนั้นอย่างแรง
หางตาของเขา กระตุกอย่างรุนแรงอย่างควบคุมไม่ได้
“อะม็อกซีซิล
