ลิน, เซฟาโลสปอริน, นอร์ฟลอกซาซิน”
“สายรัดห้ามเลือด, ผ้าก๊อซ, ไอโอดีน, น้ำเกลือ”
เสียงของหลินโม่สงบนิ่งและชัดเจน
“คุณมีเท่าไหร่ ผมก็เอาเท่านั้น”
ลมหายใจของผู้ชายคนนั้น หยุดนิ่งในตอนนี้โดยสิ้นเชิง
ถ้าธุรกิจนี้ทำสำเร็จ แค่ค่าคอมมิชชั่นก็มากพอที่จะทำให้เขานอนสบายไปได้หนึ่งปี
“คุณ… คุณซื้อเยอะขนาดนี้ จะเอาไปทำอะไร?” ชายคนนั้นยังคงระแวงอยู่เล็กน้อย
“นั่นไม่ใช่เรื่องที่คุณต้องสนใจ”
หลินโม่เก็บโทรศัพท์ สายตาดั่งมีด
“คุณแค่ต้องตอบผม ขาย หรือไม่ขาย”
ชายคนนั้นตกอยู่ในความเงียบที่สับสน
ความเสี่ยงและกำไรมหาศาล กำลังแกว่งไปมาอย่างบ้าคลั่งบนสองฝั่งของตาชั่ง
สุดท้าย ตุ้มน้ำหนักที่ชื่อว่า “ความโลภ” ก็กดทับทุกสิ่ง
“…คลังสินค้าอยู่ข้างหลัง” เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ เผลอกดเสียงให้ต่ำลง “ตามผมมา”
ครึ่งชั่วโมงต่อมา ท้ายรถตู้ถูกยัดจนแน่นด้วยกล่องยาขนาดต่างๆ ไม่เหลือแม้แต่ช่องว่าง
โชคดีที่เปลี่ยนรถ ไม่อย่างนั้นแค่ยาล็อตนี้ Wuling คันเดิมก็ต้องวิ่งหลายเที่ยว
จ่ายเงินค่าของไปกว่าล้าน การเดินทางซื้อของของหลินโม่ยังคงดำเนินต่อไป
เมืองอุปกรณ์ไฟฟ้า
หลินโม่กวาดซื้อของไปตลอดทาง ปลายนิ้วชี้ไปที่ไหน สินค้าคงคลังก็ถูกกวาดเรียบ
“เครื่องปั่นไฟดีเซล รุ่นนี้ ผมเอา 20 เครื่อง”
“แผงโซลาร์เซลล์กำลังสูง กับแบตเตอรี่สำรองที่เข้าชุดกัน สินค้าที่มีอยู่ในร้านคุณทั้งหมด ผมเหมาหมด”
“ประแจ, คีม, เครื่องเชื่อมไฟฟ้า, เครื่องตัด… ใช่ ไม่ต
