ได้อีกต่อไปแล้ว
“คุณเจ้าของร้าน ค่ามัดจำของฟางโจวเราครับ”
ไป๋ลู่เดินไปข้างหน้า สั่งให้ลูกน้องเปิดกล่อง ทองคำที่ส่องประกายสีเหลืองอร่ามกับแกนคริสตัลที่ส่องแสงหลากสี ในทันทีก็ส่องสว่างใบหน้าของเธอ
“ของรังผึ้งก็มาถึงแล้ว”
ชายร่างผอมพูดสั้นกระชับ กล่องเปิดออก เป็นทรัพย์สมบัติในปริมาณที่เท่ากัน
หลินโม่ไม่แม้แต่จะลืมตา แค่โบกมือตามใจชอบ
กล่องเหล็กหนักๆ สองใบหายไปจากความว่างเปล่า
“รับค่ามัดจำแล้ว ครั้งหน้า ผมจะเตรียมของของพวกคุณไว้ให้” เขาพูดเรียบๆ
“ขอบคุณครับคุณเจ้าของร้าน”
ไป๋ลู่กับชายร่างผอมโค้งคำนับพร้อมกัน ท่าทีต่ำต้อยมาก
การซื้อขายเสร็จสิ้น แต่ทั้งสองคนไม่มีทีท่าว่าจะจากไป
สายตาของพวกเขาไม่นัดหมายแต่กลับตกลงที่โจวหยวน และกอง “ขยะ” ตรงหน้าเขาพร้อมกัน
ข่าวแบตเตอรี่แลกอาหาร เห็นได้ชัดว่าได้ยินมาถึงหูของพวกเขานานแล้ว
สายตาของหลินโม่สงบนิ่งไม่มีคลื่น
“ดูท่า พวกคุณก็ได้ยินมาแล้วสินะ”
เขาไม่ได้อ้อมค้อม เสียงเรียบนิ่งเหมือนกำลังเล่าความจริงเรื่องหนึ่ง
“เขตเหนือของซากปรักหักพังมีอุทยานวิทยาศาสตร์เทียนฉง”
“ที่นั่น มีแบตเตอรี่ ‘ธอร์-7’ สำเร็จรูปหลายหมื่นก้อน”
“แต่ว่า ที่นั่นมีซอมบี้อาศัยอยู่มากกว่าห้าพันตัว”
ห้าพัน!
ตัวเลขนี้คือน้ำวนแห่งความตายที่สามารถกลืนกินทุกสิ่งได้
แม้แต่กลุ่มอิทธิพลอย่างฟางโจวกับรังผึ้ง อยากจะแทะกระดูกแข็งชิ้นนี้ ก็ต้องฟันหักเต็มปาก ถึงกับมีความเสี่ยงที่จะถูกกวาดล้างทั้ง
