บทที่ 21 – ความจริงใจของฐานผาหิน
เสียงของหลินโม่เบามาก
แต่กลับทำให้ขมับของศาสตราจารย์จี้เหมือนถูกกระแทกอย่างแรง
ริมฝีปากของเขาสั่นอย่างรุนแรง พูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว
ทหารยามสองคนที่อยู่ข้างหลัง กล้ามเนื้อทั้งตัวเกร็งราวกับเชือกเหล็กในทันที นิ้วที่กำปืนอยู่ขาวซีดเพราะใช้แรงมากเกินไป
แกนคริสตัลสิบห้าเม็ด
เพียงเพราะคำพูดไร้สาระสามนาที
นี่ไม่ใช่การซื้อขาย
ยิ่งไม่ใช่การปล้น
นี่คือการดูถูกอย่างไม่ปิดบัง
หลินโม่ไม่แม้แต่จะมองเขาเพิ่มอีกแวบหนึ่ง
เขาแค่ยกมือขึ้น
น้ำลังที่สี่ หายไป
“การกระทำนี้ดับความโกรธและความไม่พอใจสุดท้ายที่ลุกโชนขึ้นในใจของศาสตราจารย์จี้
เขาเข้าใจโดยสิ้นเชิงแล้ว
อีกฝ่ายไม่สนใจเลยว่าเขาจะซื้อหรือไม่
ไม่สนใจว่าเขาจะเป็นศาสตราจารย์บ้าบออะไร ไม่สนใจว่าจะเป็นที่หลบภัยประภาคารอะไร
อีกฝ่ายสนใจแค่เรื่องเดียว
ที่นี่ เขาคือกฎ
การท้าทายกฎใดๆ ต้องจ่ายค่าตอบแทน
“คุณ…”
เสียงของศาสตราจารย์จี้แหบแห้งไปบ้าง
เขาอยากจะด่าว่า “คุณทำแบบนี้ไม่ได้” อยากจะตะโกนว่า “คุณกำลังเป็นศัตรูกับผู้รอดชีวิตทั้งหมด”
แต่เขาทำแบบนั้นไม่ได้
มือของหลินโม่ ยกขึ้นเล็กน้อยอีกครั้ง
“เราแลก!”
ศาสตราจารย์จี้แทบจะใช้แรงทั้งหมดในร่างกายตะโกนออกมาสามคำนี้
แรงทั้งหมดในร่างกายราวกับถูกสูบออกไปในตอนนี้ ทั้งร่างก็ทรุดลง
เขาแพ้แล้ว
แพ้อย่างยับเยิน ไม่เหลือชิ้นดี
สติปัญญาที่เขาภูมิใจ วาทศิลป์ที่เขาใช้เพื่อเอาชีวิตรอด ต่อหน้า
