พลังที่แท้จริง ไม่มีค่าแม้แต่น้อย
ถึงกับกลายเป็นภาระที่ทำให้เขาต้องจ่ายค่าตอบแทนที่เจ็บปวดยิ่งกว่า
ชายตรงหน้าอาจจะไม่ใช่ผู้ปลุกพลังที่แข็งแกร่งที่สุดในดินแดนรกร้าง
แต่ร้านขายของชำของเขา คืออาณาเขตที่ไร้เทียมทาน
กระสุนยิงไม่เข้า
พลังพิเศษก็ทะลุไม่ได้
เขาอยู่ในตำแหน่งที่ไม่แพ้ใครแล้ว!
มือของหลินโม่หยุดอยู่กลางอากาศ น้ำแร่ลังที่ห้าที่กำลังจะหายไป ก็ยังคงอยู่ที่เดิมอย่างปลอดภัย
ศาสตราจารย์จี้หยิบเครื่องมือสื่อสารทางทหารออกมาจากอก ใช้เสียงที่สั่นเทาออกคำสั่ง
“นำทองคำแท่งหนึ่งร้อยแท่ง แล้วก็… แกนคริสตัลสิบห้าเม็ดมา”
ปลายสายของเครื่องมือสื่อสารมีเสียงอุทานที่กดไว้ดังขึ้น แต่ในไม่ช้าก็ถูกศาสตราจารย์จี้ขัดจังหวะอย่างบ้าคลั่ง
“เดี๋ยวนี้! ทันที!”
“ปฏิบัติตามคำสั่ง!”
เขาวางสาย ทั้งร่างราวกับแก่ลงสิบปีในทันที ยืนอยู่ที่เดิมอย่างสิ้นหวัง
หน้าร้านขายของชำ ตกอยู่ในความเงียบที่น่าอึดอัด
ประมาณยี่สิบนาทีต่อมา ไกลออกไปมีเสียงเครื่องยนต์รถดังมา
รถออฟโรดที่ถูกดัดแปลงอย่างหนักคันหนึ่ง จอดอยู่ที่อีกฝั่งหนึ่งของย่าน
สมาชิกของที่หลบภัยประภาคารสี่คนลงมาจากรถ พวกเขายกกล่องเหล็กหนักๆ สองใบ เดินมาข้างหลังศาสตราจารย์จี้อย่างระมัดระวัง
ตลอดกระบวนการ ไม่มีใครกล้าข้ามเส้นแบ่งเขตที่มองไม่เห็นนั่นแม้แต่น้อย
“ของทั้งหมดอยู่ที่นี่แล้ว”
เสียงของศาสตราจารย์จี้ต่ำมาก
หลินโม่ไม่พูดอะไร แค่ยกมือขึ้น
วูม—
กล่องเหล็กสองใบเปิ
