ตุผล ราวกับว่าเขาไม่ใช่ผู้รอดชีวิตที่มาขออาหาร แต่กำลังเข้าร่วมการสัมมนาทางวิชาการระดับสูงของโลกที่มีอารยธรรม
“คุณผู้ชายครับ ที่หลบภัยประภาคารของเรา มีเจ้าหน้าที่เทคนิคและฐานข้อมูลก่อนเกิดภัยพิบัติที่ทันสมัยที่สุด เราสามารถร่วมมือกัน สร้างระบบใหม่ที่มั่นคงกว่า, เป็นวิทยาศาสตร์กว่า, และเป็นประโยชน์ร่วมกันมากกว่า ไม่ใช่แบบนี้…”
ในที่สุดหลินโม่ก็มีปฏิกิริยา
เขายกมือขึ้น เล็งไปที่กองน้ำแร่ไกลๆ
เสียงของศาสตราจารย์จี้ หยุดชะงักลงทันที
เขาจ้องมองอย่างตกตะลึง น้ำลังบนสุดลังนั้นก็หายไปจากความว่างเปล่า
“ตอนนี้” เสียงของหลินโม่เรียบนิ่ง แต่กลับเหมือนฟ้าร้องที่ระเบิดขึ้นข้างหูของทุกคน “ที่เหลือมีค่ามากขึ้นแล้ว”
รอยยิ้มบนใบหน้าของศาสตราจารย์จี้ แข็งค้างโดยสิ้นเชิง
ทฤษฎีที่เขาเตรียมมา ในตอนนี้ ถูกอุดจนพูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว
อีกฝ่ายไม่สนใจเลยว่าระบบคืออะไร อนาคตคืออะไร เศรษฐศาสตร์คืออะไร
เขากำลังใช้วิธีที่ไม่สมเหตุสมผลที่สุดบอกทุกคนว่า—
อำนาจในการตั้งราคา อยู่ในมือของเขาคนเดียว
กฎเกณฑ์ ถูกกำหนดโดยเขา
“คุณผู้ชายครับ คุณ…”
ศาสตราจารย์จี้ยังอยากจะพยายามเป็นครั้งสุดท้าย ริมฝีปากของเขาสั่น
หลินโม่ขี้เกียจจะมองเขา แค่ยกมือขึ้นอีกครั้ง
น้ำแร่ลังที่สอง หายไป
เหงื่อเย็น ซึมออกมาจากหน้าผากของศาสตราจารย์จี้ในทันที ไหลลงมาตามขอบแว่นของเขา
ท่ามกลางการเผชิญหน้าที่น่าอึดอัดนี้
ต็อก, ต็อก, ต็อก…
เสียงรองเท้าส้นส
