ูงที่ใสกังวานและเป็นจังหวะ ดังขึ้นอีกครั้ง
ร่างสีแดงเพลิงของเย่อิง ราวกับเปลวไฟที่ลุกโชนในยามค่ำคืน เดินออกมาจากหัวมุมถนนอย่างไม่รีบร้อน
เธอไม่แม้แต่จะมองศาสตราจารย์จี้สามคนที่เหมือนกำลังเผชิญหน้ากับศัตรูตัวฉกาจ สายตาตั้งแต่ต้นจนจบจับจ้องอยู่ที่ชายในร้านขายของชำคนนั้น
เย่อิงเดินมาถึงเส้นแบ่งเขตที่มองไม่เห็นนั่น หยิบบางอย่างออกมาจากกระเป๋าหนังเล็กๆ ที่ประณีตตรงเอว
แกนคริสตัลเม็ดหนึ่ง
ส่องประกายแสงสีน้ำเงินเข้ม พลังงานที่บรรจุอยู่ข้างในนั้น เหนือกว่าที่พี่หู่เคยนำออกมามาก
ดีดนิ้ว
แกนคริสตัลเม็ดนั้นวาดเส้นโค้งที่แม่นยำและสวยงามในท้องฟ้ายามค่ำคืน ข้ามเส้นแบ่งเขต ตกลงบนเคาน์เตอร์ตรงหน้าหลินโม่อย่างมั่นคงไม่เอนเอียง
ติ๊ง
เสียงเบาๆ แต่กลับเหมือนค้อนหนักๆ ที่ทุบลงบนหัวใจของศาสตราจารย์จี้
ตลอดกระบวนการ เย่อิงไม่ได้พูดอะไรเลยสักคำ
แต่การกระทำนี้ กลับมีพลังยิ่งกว่าคำพูดใดๆ
หลินโม่มองไปที่แกนคริสตัลเม็ดนั้น คุณภาพไม่เลว
เขานึกในใจ แกนคริสตัลก็หายไป
จากนั้น เขาหยิบข้าวกล่องอุ่นร้อน, เนื้อกระป๋องหนึ่งกระป๋อง, และน้ำแร่สองขวดจากชั้นวางของ ใช้พลังที่มองไม่เห็นยกขึ้น ค่อยๆ ส่งออกไป ลอยอยู่ตรงหน้าเย่อิง
เย่อิงรับของ หันหลังเดินจากไป
มาดั่งไฟ ไปดั่งลม
การซื้อขายครั้งหนึ่ง ก็เสร็จสิ้นลงอย่างเงียบๆ ต่อหน้าศาสตราจารย์จี้และทหารยามสองคนของเขา
ฉากนี้ เหมือนกับการตบหน้าที่ดังสนั่นอย่างถึงที่สุด ตบลงบนใบหน้
