าที่เต็มไปด้วย “เหตุผล” และ “ความรู้” ของศาสตราจารย์จี้อย่างแรง
สิ่งที่เขาเรียกว่า “ปัญหาพื้นฐาน” การ “วิเคราะห์อย่างมีเหตุผล” ที่เขาภูมิใจ ต่อหน้าความจริงที่โจ่งแจ้ง กลายเป็นเรื่องตลกที่ใหญ่หลวง
คุณยังคงถกเถียงว่ากฎไม่สมเหตุสมผล
คนอื่นยอมรับกฎและทำการซื้อขายเสร็จสิ้นไปแล้ว
ลมหายใจของศาสตราจารย์จี้หนักหน่วงขึ้น
ที่หลบภัยประภาคารขาดอาหารไหม?
ขาด
แต่ที่ขาดที่สุด คือน้ำ!
อุปกรณ์กรองน้ำเก่าๆ ของพวกเขา ทุกหยดที่ผลิตออกมามีค่าดั่งทองคำ ทั้งที่หลบภัยใช้ระบบปันส่วนที่เข้มงวดจนเกือบจะโหดร้ายมาตลอด
ภูเขาน้ำแร่ที่กองอยู่ตรงหน้า สำหรับเขาแล้ว คือสิ่งยั่วยวนที่ไม่อาจต้านทานได้
คือปาฏิหาริย์ที่สามารถช่วยชีวิตคนนับไม่ถ้วนได้
“ทองคำแท่งหนึ่งร้อยแท่งบวกกับแกนคริสตัลสิบเม็ด”
เสียงของศาสตราจารย์จี้แหบแห้ง
“เราแลกน้ำกองนั้น”
ในที่สุดเขาก็เลือกที่จะยอมจำนน
หรือจะพูดให้ถูกก็คือ เขาไม่มีทางเลือกตั้งแต่แรกแล้ว
บนใบหน้าของหลินโม่ ในที่สุดก็ปรากฏรอยยิ้มจางๆ
“ได้”
ศาสตราจารย์จี้เพิ่งจะถอนหายใจอย่างโล่งอก
“แต่ว่า” คำพูดต่อมาของหลินโม่ ทำให้เขาราวกับตกลงไปในถ้ำน้ำแข็ง “ต้องเพิ่มเงิน”
ศาสตราจารย์จี้เงยหน้าขึ้นทันที ใบหน้าเต็มไปด้วยความตกใจ
หลินโม่ยื่นนิ้วออกไป แตะเคาน์เตอร์ตรงหน้าตัวเองเบาๆ
“เมื่อกี้คำพูดไร้สาระของคุณทำให้ผมเสียเวลาไปสามนาที”
“ตอนนี้ ต้องสิบห้าเม็ดแล้ว”
