บทที่ 19 – ต้องทำตามกฎของผม
ก่อนที่จะมา ซาโซริคิดว่าสิ่งที่หลินโม่พึ่งพาเป็นเพียงการป้องกันที่ทำลายไม่ได้
แต่กลับไม่คิดว่า ตัวเขาเองก็เป็นผู้ปลุกพลังที่แข็งแกร่ง
“เนื้อกระป๋องหนึ่งลัง, ทองคำแท่งหนึ่งแท่ง”
หลินโม่ตบกล่องกระดาษบนเคาน์เตอร์
“นี่คือราคา”
ซาโซริเงียบไป กำลังคำนวณข้อดีข้อเสียอย่างรวดเร็ว
ผ่านไปนาน เขาถึงจะเอ่ยปากอีกครั้ง
“เราต้องการจำนวนที่แน่นอน เราต้องรู้ว่า คุณมีของมากแค่ไหนกันแน่”
นี่ก็เป็นหนึ่งในเป้าหมายของการเดินทางครั้งนี้ของเขา
หยั่งความลึกของร้านนี้ สืบให้รู้ถึงแก่นแท้ของหลินโม่
ถ้าเป็นแค่ร้านเล็กๆ ที่มีความสามารถด้านมิติบางอย่าง ฐานที่มั่นผาหินก็มีวิธีมากมายที่จะกลืนกินเขาทั้งกระดูกและหนัง
“จำนวน?”
หลินโม่หัวเราะเบาๆ
เขาดีดนิ้ว
พรึ่บ—
บนพื้นที่ว่างเปล่ากลางร้านขายของชำ ปรากฏภูเขาที่สร้างจากบรรจุภัณฑ์พลาสติกสีน้ำเงินขึ้นมาจากความว่างเปล่า
น้ำแร่หลายร้อยหลายพันขวด กองรวมกัน ในทันทีก็กินพื้นที่ครึ่งหนึ่งของร้าน
ฉากที่ยิ่งใหญ่นั้น ทำให้สมองของซาโซริว่างเปล่าไปนานถึงสามวินาที
ในเงาข้างหลังเขา มีเสียงสูดลมหายใจเย็นๆ ที่กดไว้ไม่อยู่ดังขึ้นหลายครั้ง
“เท่านี้ พอไหม?”
เสียงของหลินโม่ เหมือนค้อนหนักๆ ที่ทุบลงบนหัวใจของซาโซริ
“ถ้ายังไม่พอ…”
หลินโมดีดนิ้วอีกครั้ง
ข้างๆ กองน้ำแร่ ปรากฏภูเขาที่สร้างจากกล่องกระดาษสีเหลืองขึ้นมาอีกกองหนึ่ง
บิสกิตอัดแท่ง
เช่นกัน มีหลายร้อยลัง
ภู
