เขาสองลูก แทบจะอัดแน่นไปทั้งร้านขายของชำ เหลือเพียงทางเดินแคบๆ เส้นหนึ่งเท่านั้น กลิ่นหอมเข้มข้นของบรรจุภัณฑ์อาหารอุตสาหกรรม ในตอนนี้ มีพลังทำลายล้างยิ่งกว่ากลิ่นหอมใดๆ
ลูกกระเดือกของซาโซริเลื่อนขึ้นลง
ความสามารถคู่!
ชายตรงหน้านี้ไม่เพียงแต่มีพลังจิต แต่ยังมีพลังมิติอีกด้วย!
ซาโซริบังคับตัวเองให้ละสายตา ไม่มองภูเขาเสบียงสองลูกที่แผ่กลิ่นอายยั่วยวนนั่นอีกต่อไป
เขามองหลินโม่อีกครั้ง เสียงแหบแห้งอย่างรุนแรง
“ราคาคิดยังไง?”
“ผมบอกแล้ว ทองคำแท่งหนึ่งแท่ง, เนื้อกระป๋องหนึ่งลัง” น้ำเสียงของหลินโม่ไม่มีความเปลี่ยนแปลงใดๆ ราวกับว่าที่กองอยู่ตรงหน้าเขาไม่ใช่เสบียงที่มากพอจะทำให้ฐานที่มั่นขนาดเล็กคลั่งไคล้ได้ แต่เป็นกองขยะที่ไม่มีค่า
“เราเอาหมด” ซาโซริสูดหายใจเข้าลึกๆ ตัดสินใจ “เราต้องการเวลาไปรวบรวมทองคำ”
หลังจากได้รับข่าว ฐานที่มั่นผาหินก็บุกเข้าคลังทองคำของธนาคารร้างแห่งหนึ่ง การรวบรวมทองคำแท่งสองสามร้อยแท่งก็ยังพอทำได้
ทว่า หลินโม่กลับส่ายหน้า
“ไม่”
คำเดียว ทำให้จิตใจที่เพิ่งจะสงบลงของซาโซริ ตึงเครียดขึ้นมาอีกครั้ง
“หมายความว่ายังไง?”
“ความหมายของผมคือ ของพวกนี้ แค่มีทองคำซื้อไม่ได้” หลินโม่ค่อยๆ ใช้พลังจิตส่งลังเนื้อกระป๋องบนเคาน์เตอร์กลับไปที่ชั้นวางอย่างช้าๆ
การกระทำนี้ ทำให้หัวใจของซาโซริและทุกคนข้างหลังเขาแขวนอยู่บนเส้นด้าย
“ทองคำ แลกของที่วางกระจัดกระจายบนชั้นวางได้”
หลินโม่ยื่นนิ้ว
